The A-team Fans V3.0 ~ Bekijk onderwerp - Melee 13: When the bullet hits the costume

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Decker:

Ik keek het team met een blik aan van: het zal allemaal wel.
Er stonden 2 soldaten bij me die de boel in de gaten hielden en ik zuchtte.
Zoals Smith al zei hebben we Flykie in een cel gezet en daar blijft hij voorlopig.
Hij moet nog voor komen om zijn definitieve straf te beslissen, maar jullie hebben voorlopig geen last van hem.
Ik hoopte op die manier niet teveel informatie te hoeven verstrekken over zijn echte lage straf.
Als er nog vragen zijn, dan hoor ik het graag. Het bleef een tijd stil.
Mooi geen vragen, dan kunnen jullie weer allemaal terug richting huis.
Ik keek een groepje soldaten aan, om de mensen richting huis te begeleiden.
Ik liep naar mijn kantoor en Flykie zat met Crane al te wachten op mij. Voor alle zekerheid had Crane Flykie geboeid.
Ga zitten Fly zei ik.

Flykie:

Ik werd geboeid door Crane naar Decker zijn kantoor gebracht.
Wat doen we hier zei ik wat verward. Decker wil je zo nog even spreken over je straf zei Crane.
Ik zuchtte en bleef onderuit gezakt zitten in de stoel. Het duurde allemaal wel erg lang.
Ben is benieuwd of hij het overleefd bij die mensen zei ik lachend. Crane zat ondertussen wat door te lezen achter Decker zijn bureau.
Hij reageerde niet echt dus ik liep wat rond in Decker zijn kantoor en bekeek de foto's die aan de muur hingen.
Even later kwam Decker en ik ging zitten. Ik wou met je praten over je straf, zoals Crane denk ik al had aangegeven. Ik knikte.
Zoals ik al eerder zei zit je een maand en met goed gedrag kan je de rest van je straf werken hier.
Alleen stuur ik je niet op gevaarlijke opdrachten. Ik keek verbaasd naar hem. Waarom niet? vroeg ik verward.
Je schiet simpel iemand dood op de momenten dat het niet moet, daarvoor krijg je in die maand trouwens ook nog een therapie.
Is er wel iemand die voor mijn paard zorgt? vroeg ik. Dat komt allemaal in orde, ik zal de zorg voor mijn rekening nemen zei Decker.

Murdock

Decker gedroeg zich erg vreemd, en ik keek hem even onderzoekend aan.
Ik haalde mijn schouders op, ik vond het wel best. Hannibal had het ook door, maar samen liepen we terug naar het dorp.
De chopper bleef daar staan.
We praatten wat samen en kwamen even later in het hotel aan. Allemaal waren we erg moe, en dus lagen we vroeg ik bed.
De volgende morgen zaten we met slaperige hoofden aan het ontbijt.
Face vatte een plan op; 'zullen we nog een feest houden, ter afscheid?'
Ik knikte, en mijn hersens begonnen op volle toeren te draaien..
Er kwam een geheimzinnig lachje rond mijn mond, dat door niemand werd opgemerkt..

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

"Goede (gaap) morgen (gaap), guys. Hebben jullie nog een beetje koffie voor me bewaard? En een broodje misschien?"
"Hmmm, dan moet je maar eerder naar beneden komen..." bromt B.A.
"B.A., uitstraling moet elke dag opgepoetst worden. Dat snap jij toch niet!"
"Face, je kunt schoenen poetsen, tanden poetsen, zilver en goud poetsen en aftershave spuiten wat je wilt....eigen roem blijft stinken...." komt Hannibal vanachter zijn krant even scherp uit de hoek.
Ik ben even sprakeloos door zoveel gevatheid en concentreer me voorlopig op mijn ontbijt.

Als iedereen een beetje wakker begint te worden kom ik met m'n voorstel op de proppen.
"Als we deze missie nu eens afsluiten met een LEUK feest, hier in het dorp?
Waarbij we eens MEE kunnen doen in plaats van op scherp rond te lopen?
Zodat wij OOK eens een dansje kunnen maken? Hmmm? En dan deze keer in GEWONE kleren? Hmmm?"
Ik keek de kring rond en zag alleen Murdock instemmend knikken.
"Guys?
"Face, denk je dat die mensen hier nu wèèr op een feest zitten te wachten?"
vraagt Hannibal, nog steeds achter de krant verscholen.
"Misschien wel, ja! Misschien willen ze het vorige wel graag vergeten?! Kom op, guys, ik vind dat wij ook wel weer eens een verzetje verdiend hebben, hoor."
Hannibal legt eindelijk zijn krant neer, B.A. zijn humeur verbetert zienderogen en Murdock kijkt hoopvol met een gezicht vol binnenpret.
"Zijn er hier vrijwilligers om mee te helpen met de organisatie?"
Murdock knikt en geeft een kort en krachtig: "Yep."

(Komt Kolonel Decker zijn afspraak met Cameleon nog na? Calvin Mellerby staat nog steeds bij het raam te wachten wie er uit die auto stapt.....)

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Decker:

Ik ging voor Flykie staan. Je bent nog te agressief om mee te kunnen met ons.
Toevallig heb ik wel de levens van 2 vrouwen in het dorp gered, zij waren mij eeuwig dankbaar zei hij.
Ik gaf Crane het teken om hem mee te nemen en Flykie werd in de cel gezet. Crane maakte zijn boeien los.
Daarna liep Crane weer naar mijn kantoor en sloot de deur.
Toen het al diep in de nacht was, keek ik bij Flykie en zag dat hij nog steeds niet sliep. Ga toch slapen joh, daar knap je van op zei ik.
Flykie reageerde niet eens, hij zat duidelijk ergens mee, dat was te zien maar met wat Confused

. Misschien dat ik hem dat morgen kan vragen dacht ik bij mezelf.

Flykie:

Toen Decker voor me stond keek ik hem strak aan.
Na elkaar een tijdje te hebben aangekeken vond ik het wel best zo en Crane nam me mee naar mijn cel.
Mijn boeien werden losgemaakt en ik pakte een boek uit mijn tas en begon met lezen.
Ik sliep helemaal niet meer. Toen ik een bladzijde omsloeg viel er iets uit mijn boek en ik pakte het op.
Het was een foto van mij en me ouders. Ik staarde er naar en boog mijn hoofd. Jullie zijn voor altijd bij me zei ik zachtjes Sad

.
Ik zuchtte en staarde naar de muur. Ik besloot maar te liggen op me bed. Ik staarde wat naar het plafond.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

CAMELEON

"Het is geen mp-wagen, Harry, het is een minicooper. Ken jij iemand die daar in rijdt?"
"Kennen niet, maar ik denk dat ik weet wie het is." Harry staat kalm op en gaat naar buiten.
Hij loopt de late gast tegemoet en na de begroeting blijven ze even bij de auto staan praten. Ik kan het op deze afstand niet goed volgen en ik word nieuwsgierig wie Harry nu naar binnen nodigt.
"Calvin, dit is John, de oom van Flykie. Hij heeft vroeger in ons dorp gewoond. Ik heb hem gisteren gebeld." We geven elkaar de hand en gaan met drieën aan de tafel zitten.
Harry voorziet iedereen van drinken en dan kijkt John mij open aan.
"Zo, dus jij bent Cameleon, jij was de maat van Flykie toen ie het verkeerde pad op ging."
"Eh, ja, we hebben samen niet altijd fraaie dingen uitgehaald, nee. Maar we hebben ook een leuke tijd gehad...vòòr de Baas op het toneel verscheen en Flykie zijn ouders wilde wreken." Ik zucht bij de herinnering aan dat keerpunt.
"Waar is Flykie nu?" vraagt John.
"Als het goed is in de cel van de mp-basis, maar toen ik er vanmiddag langs kwam liep hij gewoon op de basis rond. Ik weet niet of er in die tussentijd iets is veranderd, want wij waren hier aan het werk."
Ik vertel wat er de laatste dagen allemaal de revue is gepasseerd en besluit m'n verhaal dat het dorp vanavond een demonstratie ging houden, om Flykie eindelijk in de cel te krijgen...
"En jij...hebben ze jou niet opgepakt?" vraagt John verbaasd.
"Flykie heeft in bijzijn van Decker alle schuld op zich genomen en daarna hebben ze mij, tot nu toe, met rust gelaten. Harry en ik verwachtten Decker vanavond na zijn dienst, maar die zie ik nu niet meer komen." Ik zie op m'n horloge dat het al tegen 12 uur loopt. "Ik had een afspraak met Decker om te praten over een alternatieve straf, om boete te doen voor het oog van het dorp. Maar de reden van dat gesprrek was een andere dan het onderwerp dat ik je net vertel. Het A-team en het dorp moesten Decker even kwijt....snap je?
"Ja, ja..." zegt John terwijl hij me schuin aankijkt, "en jij dacht: kom, ik help ze een handje..."
"Nou, eigenlijk ben ik gevráágd om een handje te helpen en daarop zei ik geen "nee".
"O.k. ... Wel, ik weet nu ongeveer hoe de vork in de steel zit met Flykie.
Jullie hebben nu wel door, geloof ik, hoe die moord op zijn ouders hem heeft aangegrepen. Niet dat ie vroeger altijd zo'n lieverdje was...." John slaat zijn ogen ten hemel bij de herinnering aan kleine Flykie, "maar daarna is ie pas zo hard geworden. Morgen ga ik hem opzoeken en ik hoop dat ik iets voor hem kan doen."

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

De gehele avond bleef ik wakker. Ik kon gewoon niet slapen.
Het moment dat ik de baas doodschoot zag ik nog zo scherp voor me.
Ik pakte een flesje met water uit mijn tas en zag dat ik nog een pistool had ook.
Een gouden kans om dat gehele leger uit te moorden. Ik schudde mijn hoofd.
Ik liet het pistool in mijn tas liggen en dronk wat water. De tranen kwamen al snel toen ik naar de foto keek Sad

.
Waarom kon ik die moord nou niet voorkomen Sad

. Ik zuchtte.

Decker:

Ik lag in mijn bed en schrok van een geluid.
Voor alle zekerheid liep ik over de basis maar ontdekte niks wat mij uit mijn slaap gestoord zou kunnen hebben.
Ik liep langs de cel van Flykie. Hij sliep nog altijd niet en dronk wat water.
Hij staarde naar een foto met tranen in zijn ogen. Ik zuchtte. Misschien is het beter om even met hem te praten dacht ik bij mezelf.
Ik deed de celdeur open en ging bij hem zitten. Flykie keek op. De dood van je ouders heeft je erg gegrepen he ?.
Ik was niet eens sterk genoeg om die moord te voorkomen zei Flykie.
Je kan niet alles voorkomen, dan zou je perfect moeten zijn.
Je hebt je wraak genomen, dus dan moet je dit een plek in je hart geven maat.
Dat zouden je ouders ook hebben gewild zei ik. Flykie keek me aan.
Ik glimlachte en gaf hem een schouderklop.
Ga nou maar slapen, het komt allemaal goed.
Met die woorden verliet ik de cel en liet de celdeur op een kiertje staan.
Ik ging terug naar mijn bed en viel al snel in slaap.

Murdock

Ik keek Face aan; 'gewone kleding? Neeeeej... gemaskerd is veel leuker!'
Met pretoogjes keek ik hem aan. 'Ik ga het de dames wel even vertellen..! Miss willen ze helemaal niet! Lijkt me stug, maar ja.. met vrouwen weet je maar nooit..!' Ga je mee? Face knikte en samen liepen we even later door het dorp.
Door allerlei mensen werden we aangesproken, ze bedankten ons omdat we hun dorp weer veilig hadden gemaakt. Ik glimlachte wat en wimpelde alle bedankjes weg. Ik keek Face even aan en trok mijn wenkbrauwen omhoog.
Toen we net aan wilden bellen bij het huis van Amanda, zwaaide de deur al open. Ik keek haar aan en wist even niet wat ik moest zeggen. Claire verscheen even later ook in de deuropening, ze was op de koffie.
Face nam het woord over en ik keek weg van Amanda. Claire reageerde enthousiast op het feest.
Ik voelde me steeds opgelatener worden en zei toen; 'ik ga even naar Calvin, die nodigen we ook uit.' Amanda's gezicht betrok meteen.
Ik draaide me om en liep weg.
Toen ik uit zich was, kon ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan..
Ik liep stevig door naar Calvin, ik had zijn hulp nodig voor het feest. Niet alleen organisatorisch, maar ook.. euh.. op sociaal vlak kan je wel zeggen.
Ik zag een autootje staan, maar klopte toch aan bij Calvin. Enthousiast begroette hij me, en liet me binnen.
Na mezelf voor gesteld te hebben aan de oom van Flykie, viel ik met de deur in huis. 'Kan ik je even spreken?'
Calvin knikte en we liepen naar buiten.
Ik vertelde; 'we organiseren een afscheidsfeest, waarschijnlijk weer gemaskerd. Wil jij ook komen? Ik heb je hulp namelijk nodig. Die vrouw.. enne.. nouja, ik kan dat gewoon niet. Zou jij de avond door willen brengen ik mijn pak, als Zorro? Dan denkt ze dat ik het ben. Ik wacht dan ondertussen buiten op haar.. Zou je dat voor me willen doen?'
Hoopvol keek ik hem aan.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

Murdock wil ook dit keer een gekostumeerd bal van het feest maken, zucht.
"O.k., o.k., jij je zin."
We lopen samen naar Amanda. Voor we kunnen aanbellen zwaait de deur al open en blijkt Claire daar ook te zijn.
Als wij elkaar nog staan te zoenen is Murdock al weer weg. "Waar ga jij nou weer naar toe?" roep ik hem na.
Als hij antwoordt dat hij Calvin iets gaat vragen zie ik het gezicht van Amanda betrekken.
"Als die vent komt, ga ik NIET. Ik wil niet een hele avond tegen die ... die ... aankijken!" Amanda begint te huilen van kwaadheid. Claire laat mij los en gaat haar vriendin troosten.
"Waarom wil Murdock Cameleon er nou weer bij hebben!?" vraagt Claire geïrriteerd aan mij.
"Sinds ik heb laten merken dat ik hem leuk vind, loopt hij aldoor weg als we elkaar zien! Ik snap er helemaal niets meer van, hoor..." snikt Amanda.
"Als ik het zou begrijpen, zou ik het je meteen uitleggen." zeg ik met een verontschuldigend gezicht.
Dat is eigenlijk maar een halve waarheid, want ik weet dat Murdock Calvins hulp wil vragen met iets romantisch voor Amanda, maar ik vraag me ook af waarom nou hij nu juist die vent moet kiezen? Hij kan toch weten dat Amanda Calvin niet kan luchten of zien? Hij kan dat toch ook aan mij vragen? Ik ben daar toch in gespecialiseerd?
Murdocks plannetjes zijn niet altijd te volgen, maar....wonder boven wonder willen ze vaak wel lukken, dus laat ik maar wat vertrouwen hebben in Murdock.
Als Amanda bijgekomen is van de verontwaardiging gaan we alsnog koffie drinken en bespreken we hoe we het nieuwe feest gaan organiseren. "Ik doe wel met jullie mee, maar alleen op de achtergrond, hoor! Ik heb op deze manier echt geen zin om te gaan dansen als Murdock me steeds laat staan."
Claire kent een goede band die hopelijk nog een gaatje in de agenda heeft. Ze belt de manager op en slaakt een kreet van blijheid als de band kan komen spelen.

Een uurtje later lopen we met drieën naar de zaal om met de uitbaters één en ander te bespreken.
"En....wat voor rare gasten komen er deze keer op het feest? Denken jullie wel een beetje om m'n reputatie?" vraagt de barman met een lach als hij ons plan heeft gehoord.
"In die kast zit alle versiering, dus ga je gang."

CAMELEON

"Ha....daar hebben we Zorro! Waar zijn je zwarte kleren, man?" Ik schud Murdock de hand als ik de deur voor hem open doe. "Wat kom jij hier al zo vroeg doen?"
Murdock valt met de deur in huis en vraagt of ik naar het feest wil gaan verkleed als Zorro.
"Murdock, is dat nou wel verstandig?" Ik kijk hem vertwijfeld aan.
"Ik bedoel...om mij uit te nodigen voor een feest, terwijl ik bij het vorige nog één van de oorzaken was dat het dorp onveilig werd gemaakt? En om me dan ook nog te vragen om te doen alsof ik jou ben? En als Amanda dan met Zorro, dus met jou wil dansen? En wat als ze erachter komt dat ik Zorro ben en ik haar de schrik van haar leven bezorg? En dan vraag je nog niet eens naar hoe ik me daarbij zal voelen? Moet ik dansen met iemand die mij vorige week de huid volschold? En die mijn bloed kan drinken?"
Murdock schudt zijn hoofd en wuift mijn bezwaren van de hand.
"Hé, je denkt toch niet dat ik m'n meisje de hele avond met jou laat dansen, wel?"
Murdock gebaart me mee te lopen naar buiten om de details van zijn plan door te spreken.
Ik ben opgelucht dat ik maar eventjes hoef te doen "alsof", want Murdock wil dat ik Amanda naar buiten neem of stuur zodra zij Zorro heeft gevonden.
Of ik dan nog langer op het feest blijf....dat zie ik dan nog wel...

JOHN (oom van Flykie)

Harry boodt mij z'n logeerkamer aan, want hij wist dat ik een flinke reis achter de rug had toen ik bij hem aankwam.
Na het ontbijt besloot ik te voet naar Flykie te gaan. Onderweg kon ik het dorp, waar ik lang gewoond heb, nog eens even zien.
Om een uur of 11 kwam ik aan bij de poort van de mp-basis en vroeg ik of Flykie daar nog steeds was.
Na wat telefoontjes van de soldaten kon ik doorlopen en me melden bij de gevangenis.
Een kolonel begroette me en nodigde me uit in een kantoortje.
Hij wilde weten bij welke gevangene ik op bezoek wil, fouilleerde me en begeleidde me naar de cel van Flykie.

Terwijl de kolonel zijn sleutelbos pakte, keek ik alvast even naar binnen door het raampje.
Daar zat ie dan...Flykie. De man die ik zie zitten lijkt niet meer op het ondeugende jochie van vroeger, toen hij altijd pretoogjes had en in was voor een stoeipartij.
De man die ik daar zie zitten heeft harde trekken op zijn gezicht, maar zijn lichaamshouding verraadt dat het een gebroken man is.
De rammelende sleutelbos verstoort mijn mijmeringen. De kolonel opent de deur en laat me binnen.
Achter me gaat de deur weer op slot. "Hallo Flykie.." Met een brok in m'n keel klinkt mijn stem zachter dan gewoonlijk....

Murdock

Grijnzend hengel ik Calvins arm op en neer. Hij grijnst terug, en ik geef hem een klap op zijn schouder. Ik zei; 'super, dank je! Weetje.. miss dat ze je dan gaan waarderen. Je bent het waard, we willen je helpen, net als die oom Flykie wil helpen. Waarschijnlijk is het feest overmorgen of misschien zelfs eerder, ik laat het je weten. Bedankt! En trouwens, Amanda is de kwaadste niet... Gracias Amigo! Ajuus.'
Ik loop weg, richting het dorp. Ik hoor van mensen in het dorp dat ze het nieuws over het feest al vernomen hadden, en dat Claire, Face en Amanda bij de bar zijn.
Ik ga ook naar de bar, en kijk vanuit de deuropening stilletjes naar het groepje dat lacht en praat. Tenminste; Claire en Face.
Amanda staat er stilletjes bij. Ik schaam me een beetje, maar zeg alsnog niets.
Een beetje bewonderend kijk ik naar Amanda; ze is echt leuk! Met een glimlach en een zachte blik in mijn ogen wordt ik betrapt door Face. Met moeite schakel ik de knop om. Nonchalant loop ik naar het groepje. Ik kijk Amanda aan en zeg dan algemeen; 'Calvin wil niet komen, hij ziet het niet zitten. Jij ook niet, he Amanda? Zoiets begreep ik al wel..' Ik keek Amanda iets langer aan dan nodig was, en Face ziet het plagend glimlachend aan. Ik grijnsde en keek gauw de andere kant op.
Ondertussen zijn ook andere dorpbewoners begonnen met de voorbereidingen, en langzaam maar zeker krijgt het plein een heel ander aanzien.
Iedereen weet dat dit de laatste dagen zijn dat het team hier is, en iedereen wil er wat moois van maken. Tegen iedereen zeg ik dat ik mijn kostuum al lang in kast heb liggen, en mensen trokken hun conclusie, terwijl ik in mijn vuistje lachte.
Maar toch.. iedere keer als ik Amanda tegen kwam, zei ze niets of draaide ze zelfs weg.. Ik hoopte maar dat dat na het feest anders zou zijn...Het knaagde toch wel aan me! Face zag het en fluisterde me een tip in het oor.
Ik liep weg, naar de bloemist. Ik zocht een mooi boeket uit, en vroeg of ze het bij Amanda wilden bezorgen, met een kaartje erbij.
De man knikte, en ik kreeg een kaartje en een pen. Ik ging in een rustig hoekje zitten en kauwde op de pen.. Hoe kon ik Amanda laten merken wat ik wilde zeggen!?
Ineens kreeg ik een ingeving;
'Lieve Amanda, ik hoop met je te dansen morgen. Ik wacht daar op je.'
Ik dacht even na, legde het kaartje op de grond en met na drie snelle penstreken prijkte er een mooie Z onderaan het kaartje.
Ik las het nog eens over en was tevreden.
Ik liep terug naar de balie en zei; 'ze is nu op het marktplein, kan je het nu gelijk bezorgen?' De man knikte weer en ik betaalde, waarna ik de winkel uitliep.
Daarna hielp ik met de geluidsinstalaties, en andere kleine klusjes..

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Ik keek op toen de celdeur open ging. Er stapte iemand mijn cel binnen.
Op het eerste gezicht herkende ik hem niet en keek de andere kant op.
Toen hij me gedag zei keek ik nog eens en herkende hem. John? Surprised

Wat doe jij hier? vroeg ik met een nogal verbaasde blik.
Ik was blij dat hij er was, maar liet het niet merken.
Ik gooide mijn flesje water richting mijn tas.
Ik liep naar het raam en staarde wat naar buiten.
Ik had helemaal niet geslapen en was vermoeid.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

JOHN

"Ja, Flykie, ik ben John. Ik ben blij dat je me nog kent. Hoe is het met je?"
Flykie loopt naar het raam en gaat met zijn rug naar me toe naar buiten staan kijken.
Ik blijf een paar minuten staan kijken naar de man voor me.
Als hij dan nog blijft staan, loop ik dichter naar hem toe en leg even een hand op zijn schouder.
"Flyk, ik weet hoe je tot die daad kwam. Houd je tegenover mij niet zo stoer, man. Jouw moeder was mijn zus, we hielden allebei van haar.
Volgens mij zou ze het niet fair van je vinden, dat ik hier voor niets ben. Ik wil met je praten, Flyk."
M'n neef draait zich met ruk om en snauwt: "Ik heb je niet gevraagd hier naar toe te komen. Wie heeft je verteld dat ik hier zit?" Daarna draait hij zich weer naar het raam toe.
Ik schrik even van zijn brute reactie, maar zag ook tranen in zijn ogen staan.
"Iemand uit het dorp heeft me gistermorgen gebeld. Je kent hem, denk ik, wel: Harry van de zagerij. Wij waren vroeger goede vrienden."
Om de spanning wat te breken begin ik wat te vertellen uit de tijd van onze vriendschap en ik pak de enige stoel die in de cel staat.
Op een moment lijkt het alsof Flykie even moet lachen en hij kijkt even schichtig om.
Als ik een volgende anekdote wil opdissen onderbreekt Flykie me. Hij kent ze allemaal nog wel, zegt hij, nu met een rustiger en zachtere stem.
Hij gaat op bed zitten, drinkt wat uit z'n flesje en het blijft even stil.
Dan begint Flykie te vertellen wat er allemaal is gebeurd sinds de moord op zijn ouders: hoe hij bij de bende van de Baas terecht kwam, wat hij met Cameleon mee heeft gemaakt....tot het moment dat hij hier in de cel werd gezet.
Ik luister stil, eindelijk komt er een mens tevoorschijn, een man met heel veel verdriet....
Als Flykie klaar is met vertellen blijft het stil...
Ik ben onder de indruk van zijn belevenissen en hij voelt zich duidelijk leeg, nu hij een half levensverhaal heeft verteld.
Ik sta op en ga naast hem zitten. We kijken elkaar even aan en dan omhelzen we elkaar, minutenlang....

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:
Na het vertellen van mijn halve levensverhaal aan John was ik echt leeg.
Tot hij opeens naaast me ging zitten en hij me omhelsde Shocked

.
Dat kende ik niet eens meer na de moord op mijn ouders.
Uiteindelijk omhelsde ik hem ook.
Na een paar minuten liet ik al los en keek hem aan. Ik stond op en leunde tegen de muur.
Na de moord op mijn ouders had ik niks meer.
Ik werd gedwongen om mee te doen met zijn plannen Sad

.
In die jaren kon ik niet anders dan gehoorzamen, anders zou hij mijn gehele familie vermoorden.
Hij heeft mensen vermoord, kinderen gemarteld en ga zo maar door.
Zelfs ik moest een kind doodschieten.
Als ik dat niet zou doen, zou hij mij een kogel door me kop knallen.
Ik kon het gewoon niet en hij schoot mij neer.
Ik ben zovaak neergeschoten door hem, dat hij eens de tegenstand moest voelen.
Ik deed mijn shirt uit en liet hem de wond op mijn borst vlakbij mijn hart zien. Deze wond is nooit hersteld.
Ik ben op eigen kracht nog naar het ziekenhuis gelopen.
Ook zat ik onder de littekens van messteken.
Snap je nu hoe erg ik ben gemarteld door hem?.
Het was beter geweest om de baas niet om te brengen, maar die schoft verdiende het gewoon.
Ik weet dat het fout was, maar wat moest ik anders.

amanda
Murdock loopt weg, en ik blijf teleurgesteld achter... Ik dacht dat Murdock mij ook leuk vond, maar dat is blijkbaar niet zo... Na een tijdje besluiten Face en Claire om even naar de bar te gaan. Ze vragen of ik mee ga, en ik knik, even wat afleiding is wel goed...
We lopen naar de bar, en Claire en Face bestellen wat. Ze vragen of ik ook iets wil, maar ik antwoord niet. Ik denk aan Murdock. Hij gaat Calvin uitnodigen, terwijl hij weet dat ik een enorme hekel aan hem heb....
Ook in het feest morgen heb ik helemaal geen zin. Ik zit even te denken of ik niet gewoon zal zeggen dat ik ziek ben ofzo, maar aan de andere kant, dat kan ik natuurlijk niet zomaar maken. Ze hebben ons ontzettend goed geholpen...
Dan komt Murdock weer binnenlopen. Hij kijkt mij lief aan, en zegt tegen me: 'Calvin wil niet komen, hij ziet het niet zitten. Jij ook niet, he Amanda? Zoiets begreep ik al wel..' Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht, en ik knik blij. Gelukkig, hij komt niet. Murdock kijkt me nog steeds aan, en ik heb de neiging mijn ogen neer te slaan, maar ik doe het niet. Dan kijkt hij weg. We praten nog even over de kostuums enzo, en Murdock verteld dat hij zijn kostuum al lang in de kast heeft liggen. Ik weet gelijk dat het om zijn Zorropak gaat, en ik ben blij dat hij het aantrekt. Dan herken ik hem tenminste op het feest.
Daarna gaan we uit elkaar, om nog wat zaken te regelen voor het feest. Ik merk dat ik er nu toch best veel zin in begin te krijgen. Ik ben net met 1 van de vrouwen aan het praten, als er een man aankomt met een enorm groot, mooi boeket. Hij komt recht op mij af. 'Amanda?' vraagt hij aan mij, en ik knik snel. Hij geeft me het boeket, en loopt weer weg. Ik loop een stukje van de drukte weg, en ga op een omgevallen boom zitten. Ik pak het kaartje, en lees wat er opstaat. Het is ondertekend met het teken van Zorro, en ik wordt helemaal blij. Murdock! Hij vind me dus toch wel leuk. Nu heb ik helemaal zin in morgen!
Ik verontschuldig me bij de vrouw, en loop snel naar huis. Vlakbij mijn huis tref ik Claire aan, en ik laat haar het boeket zien. Ze vind het ook super mooi! Alleen van wie ik het heb gehad houd ik voor mezelf. Nadat ik de bloemen in een mooie vaas heb gezet, loop ik naar boven. Ik kijk in mijn kledingkast of ik nog iets leuks heb hangen, maar ik kan niets vinden.
Ik bedenk dat er misschien nog wel wat leuks op zolder ligt. Ik loop naar boven, en haal de inklapbare trap van het mini-zoldertje met veel moeite omlaag. Ik loop omhoog, het zoldertje op. Het zoldertje is zo klein, dat ik moet kruipen. Ik kijk wat rond, maar kan op het eerste gezicht niets vinden. Dan haal ik een grote reiskoffer weg, en daar zie ik onze oude verkleedkist. Als kind speelde ik daar eindeloos veel mee. Ik haal hem naar voren, en doe het deksel open, nadat ik het stof eraf geblaast heb. Ik zoek wat tussen de kleren, en opeens heb ik het! Ik haal een prachtige jurk uit de doos tevoorschijn. Voorzichtig ga ik met mijn hand over de zachte stof van de rok. Hij is nog helemaal goed. Hij is van mijn overgrootmoeder geweest. Die heeft er een fortuin voor betaald, maar ze vond hem niet mooi meer, en schonk hem aan ons. Zelf was ze erg rijk, dus ze vond het niet erg. Vroeger paste ik hem nooit, maar nu waarschijnlijk wel.
Ik doe de kist weer dicht, en loop heel voorzichtig naar beneden. Ik loop gelijk door naar mijn slaapkamer, en trek de jurk voorzichtig aan. Hij is mooi bordeaurood van kleur, en ziet er prachtig uit. Ik kijk in de spiegel, en herken mezelf bijna niet terug. Ik heb benede nog een masker liggen in precies dezelfde kleur, en als ik mijn haar nu ook nog opsteek... ik krijg rode wangen van plezier, Murdock zal echt zo verbaast zijn! Misschien herkent hij me wel niet eens!
Precies dezelfde tijd, maar dan 1 dag later, sta ik voor de spiegel, terwijl ik het laatste klipje in mijn haar doe. Als alles goed zit, doe ik voorzichtig mijn masker op. Dan hoor ik de bel, en Claire komt mij ophalen. Samen lopen we naar de plek waar het feest gehouden wordt. Als we binnen zijn, kijk ik snel in het rond. Toch moet ik nog even zoeken, voordat ik de zwarte gestalte in het Zorropak zie staan. Zenuwachtig loop ik naar hem toe, en kijk hem lachend aan. Maar dan herken ik niet het gezicht van Murdock, maar dat van Calvin....

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

Claire en ik hebben de grootste lol gehad met het versieren van de zaal en het plein en hebben zin in een romantische avond.
Terug in het hotel, loop ik nog met een big smile op m'n gezicht rond.
"Hannibal, wat trek jij vanavond aan?" vraag ik als hij in zijn ochtendjas uit de douche komt. Hij wijst met zijn duim over zijn schouder naar een tropische "Hawai-look". "Cool, Kolonel!"
Als ik even later B.A. tegenkom vraag ik hem hetzelfde. Ik zie B.A.'s ogen glinsteren en als hij zijn kostuum uit de kast pakt weet ik meteen waarom: hij gaat als Mp!
"B.A., hoe kom je daar nou weer aan? Ik wist niet dat ze bij de mp zulke grote...soldaten...hebben!""
B.A. grinnikt: "Weet je nog dat we vorige maand een paar mp's in hun ondergoed hebben achtergelaten om jou en Hannibal in mp-pak te kunnen steken? Eén zo'n pak heb ik bewaard en het past me redelijk, hi hi hi..."

Tegen 8 uur ga ik in m'n, inmiddels uitgewassen en gestreken, Travoltakostuum naar Claire. Zij zal m'n haar in Travoltalook brengen, ze mag het alleen niet verven, heb ik gezegd.
Samen gaan we naar de zaal en als het 8 uur is geworden, de band klaar is met soundchecken en de zaal goed gevuld is, pak ik wederom de microfoon.
Ik schraap m'n keel en vraag om ieders aandacht...
"Goede avond beste mensen, hartelijk welkom op dit feest ter ere van de goede afloop van een spannende periode voor dit dorp.
Iedereen is gelukkig weer heelhuids thuis en durft weer rustig op straat te lopen. Ook het A-team, is weer op volle sterkte.
Eigenlijk maakten we dit nog niet eerder mee: we arriveren vanwege een feest en nemen afscheid met een feest. We zullen jullie niet snel vergeten..."
Ik stop even, want in de zaal barst een luid gejuich los.
"Ik bedank jullie, namens het hele team, voor jullie gastvrijheid, voor jullie dapperheid en jullie vertrouwen in ons.
Wel, dat was wat ik wilde zeggen. Nu is het tijd voor muziek, dus.... LET'S PARTY!!!"
Onder het applaus komt Claire naar voren om me meteen naar de dansvloer mee te nemen. Ze ziet er schitterend uit vanavond in haar Charlestonjurk, haar opgestoken haar, de lange handschoenen en sexy panty....
Ik vraag tijdens het dansen of Amanda al binnen is. Claire zegt dat ze haar net binnen zag komen en ik kijk om.
Daar staat ze... Betoverend...in een bordeaurode jurk...
"Nou, Murdock, ik zou er maar snel bij zijn als ik jou was, want daar komen heel wat mannen op af straks!" mompel ik voor me uit. Claire ziet me iets te lang naar Amanda kijken, pakt m'n gezicht in haar handen en draait het weer naar haar toe. "Hallo! Je bent hier met mij, hoor! Zegt ze licht geirriteerd. Ik geef haar een kus en houd me de rest van de avond alleen met Claire bezig.

CAMELEON

's Middags, na m'n werk bij Harry, ga ik in het hotel bij Murdock langs om zijn Zorropak op te halen en we spreken zijn "taktiek" nog even door.
Thuis, want zo voelt het gelukkig weer in m'n blokhut, kleed ik me om.
Eerst trek ik m'n eigen zwarte kat-kostuum aan, dat ik op de halloweenparty ook aan had, maar helaas niet heb kunnen gebruiken.
Daarover trek ik het Zorro-pak van Murdock aan.
Ik ga even voor een spiegel staan en probeer me voor te stellen hoe Amanda straks zal reageren als ze Zorro ziet staan...
Het is de bedoeling dat ik als een echte Zorro haar naar buiten lok, door dan weer wel, dan weer niet zichtbaar te zijn...Als ze maar niet herkent vóór ik m'n truc kan doen....

Rond een uur of 8 ga ik met m'n motor naar het plein en loop met kloppend hart naar de zaal waar Face het bal zal openen.
Ik probeer te lopen zoals Murdock, zoek een plaatsje achter in de zaal, waar ik de ingang kan zien, maar de binnenkomers niet meteen mij.
Terwijl Face zijn dankwoord uitspreekt komt Amanda binnen.
Mijn mond valt spontaan open.... Is dat dezelfde Amanda als die altijd in spijkerkleren rondloopt? Mens, wat ziet ze er beeldschoon uit in die donkerrode jurk. Nou Murdock, het is dat ze een hekel aan mij heeft en dat ik jou beloofd heb te helpen met je "date", anders wist ik het wel....
Langzaam meng ik mij in het feestgedruis om me aan haar te laten zien.
Vlakbij de band zijn we elkaar op een paar meter genaderd. Ik kijk haar over een paar schouders aan en wenk haar.
Ik zig-zag door de menigte heen en zie dat ze me volgt.
Aan de andere kant van de zaal draai ik me om en wil haar dan mijn arm aanbieden om haar mee te nemen naar Murdock.
Amanda komt echter niet blij en verliefd op "Zorro" af.
Haar gezicht staat op onweer en ze stormt op me af. Ze staat briesend voor me en rukt het masker af. "Als jij denkt, dat ik daar intrap, dan heb je het goed mis, CA-ME-LE-ON! Ik herken Murdock van verre, al verkleed hij zich als een reptiel!
Gemeen loeder dat je er zit, om mij voor de gek te houden met je Zorropak. Waar heb je Murdock gelaten?"
Bij die laatste vraag duwt ze me hard achteruit en komt ze me achterna met gebalde vuisten.
Als ik bekomen ben van de schrik probeer ik kalm iets tegen haar te zeggen, maar ze blijft me beschuldigen van het verduisteremanen van Murdock. Ik word het beu dat ik er geen woord tussen kan krijgen. Ik pak haar arm, trek haar naar me toe en neem haar in een greep die het midden houdt tussen dansen en een houdgreep en bedek haar mond.
"Zo, hè, hè, mag ik nu eindelijk ook wat zeggen? Murdock is niet ontvoerd. Hij heeft mij gevraagd om dit pak te dragen en het mij zelf gegeven.
Gerust gesteld? Dame?"
Ze kijkt me wantrouwend aan, maar knikt.
"Als je niet meer schreeuwt....breng ik je naar hem toe."
Ik haal m'n hand van haar mond, verlos haar op een zo sierlijk mogelijke manier uit m'n greep en steek haar arm door de mijne.
Op de maat van de muziek neem ik haar mee naar de hal en zeg dat ze hier moet wachten.
Ik glip weer naar binnen en slaak een zucht voor ik naar de toiletten ga om me om te kleden. Mijn taak als Zorro zit er op. Eens kijken of er iemand met een zwarte kat wil dansen....

Murdock

Ik stond buiten te wachten op Amanda. Het duurde uren en uren...
Ik werd steeds nerveuzer en ijsbeerde heen en weer. Toen ging ineens de deur open, en Zorro komt naar buiten. Zijn masker heeft hij af, en ik schrik me een hoedje, loopt alles dan toch nog in het water!?
Maar dan komt Amanda naar buiten. Haar gezicht staat op onweer, maar zelfs toen zag ze er nog steeds betoverend uit. De bordeaurode jurk stond haar schitterend, nooit gedacht dat Amanda zoiets zou dragen! Mijn hart klopte wat sneller, en met moeite kon ik mijn mond dicht houden.
Calvin liet haar achter en ging zelf weer naar binnen. Ik stond in de schaduw en kon alles zien, maar Amanda zag mij niet, omdat ze met haar rug naar me toe stond.
Ik trok mijn legerpak, die ik aangetrokken omdat Amanda die zo mooi vond, recht, en liep toen recht op haar af. Amanda keek met een donkere blik rond en zag me nog niet.
Ik stond achter haar en bond meteen een blinddoek voor haar ogen zonder wat te zeggen. Amanda verstarde, en ik fluisterde; 'ssht, ik ben het.'
Amanda ontspande zich en ze giechelde van spanning.
Voorzichtig pakte ik haar hand en leidde haar het bos in.
Op een open plek had ik een vuurkorf neergezet en lampjes opgehangen. Vanuit een luidspreker klonk zachte muziek, en overal lagen bloemen aan de kant. De plek zelf was zo goed als leeg.
Daar deed ik de blinddoek van haar ogen vandaan. Ze knipperde even en draaide zich om. Haar jurk ruisde geheimzinnig. Ze keek me vragend aan; 'wat heeft dit allemaal te betekenen?'
Ik keek haar glimlachend aan en zei toen, haar vraag negerend; 'wat vond je van het boeket?' Er ontsnapte een zucht van haar lippen en dat was voor mij genoeg.
Ik deed een paar stappen naar achter en maakte een buiging; 'mag ik deze dans van u?' Met plaaglichtjes in mijn ogen keek ik haar aan.
Amanda knikte. We dansten daarna de hele nacht door. Haar ogen glommen in het donker.
Toen stonden we stil, en ik keek haar aan. Langzaam kwam ik met mijn hoofd dichterbij haar. Amanda glimlachte en ik drukte toen eindelijk mijn lippen op de hare. Amanda was eerst een beetje terughoudend en geschrokken, maar daarna zoende ze terug. Het werd de beste zoen ever.
Ik trok mijn hoofd even later naar achter en keek haar aan. De blik in haar ogen sprak boekdelen.
Ik kijk haar even aan en zoen haar dan nog een keer. Daarna gaan we op het bankje zitten en ik trok haar dicht tegen me aan. 'Tevreden meis?'; vroeg ik zacht. 'Sorry dat ik je zo lang heb laten wachten... Ik wilde wachten op het juiste moment...'
Amanda zei niets, en ook ik hield mijn mond verder; woorden waren overbodig op deze plek in het bos.
Vanuit de verte hoorden we de muziek van het feest, maar wij hadden ons eigen kleine feestje.
Als vanuit het niets toverde ik een fles champagne en twee glazen tevoorschijn.
Ik schonk de twee glazen vol en gaf er één aan haar. We proosten en keken elkaar diep in de ogen aan. Ik glimlachte en sloeg toen mijn arm om haar heen.