The A-team Fans V3.0 ~ Bekijk onderwerp - Melee 13: When the bullet hits the costume

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

De eerste dag van mijn herstel lag ik heel de dag in me bed.
Ik mocht niks doen, zelfs niet eens naar mijn paard of naar Cameleon.
Hopelijk zijn ze in orde dacht ik bij mezelf.
Met de dokter bij me, kon ik ook helemaal niets doen, dus besloot ik maar om te blijven liggen.
Het herstel verliep moeizaam maar er zat wel vooruitgang in. De wond op mijn arm herstelde ook super.
Ik sloot mijn ogen en viel in slaap.

Decker:

Ik was een plan aan het opstellen voor de reconstructie.
Maar toch waren er een aantal vragen nog niet beantwoord.
Ik dacht diep na en moest de vragen wel aan Flykie stellen.
Ik besloot naar hem toe te lopen en te kijken of het al wat beter ging.
Hey, kan ik je een paar vragen stellen Fly?. De dokter onderbrak me meteen en keek me fel aan.
Hij moet rusten, dus laat hem met rust. Ik keek naar Flykie en gaf hem een knipoog.
Flykie was zo te zien moe omdat hij zijn ogen sloot en in slaap viel.
Doe rustig aan, het heeft geen haast. Als je weer fit bent, stel ik ze wel.
Ik liep weer terug naar mijn kantoor en ging verder met het opstellen van het plan.

amanda
Blozend kijk ik naar Murdock.. 'Het geeft niet,' zeg ik zachtjes.. Tuurlijk geeft het wel! Dit maakt het toch alleen maar moeilijker!! We lopen verder, en we zijn al bijna uit het bos.. Dan opeens krijg ik een brok in mn keel.. Ik probeer me in te houden, maar het lukt niet, en ik barst in snikken uit. Murdock loopt naar me toe, en vraagt lief wat er aan de hand is.. Er komt geen woord over mn mond. Ik denk aan vanochtend vroeg.. Ik lag nog lekker te slapen, totdat ik opeens wakker werd, omdat er een hand op mn mond werd gelegt. Ik deed mn ogen open, en ik zag een enge vent, met een pistool op mn hoofd gericht... Ik herken hem van het feest, de baas! Hij gebaarde me dat ik met hem mee moest lopen. Ik keek nog even om naar Murdock, maar de man had nog steeds zijn pistool op me gericht, ik had geen kans om hem wakker te maken... 'Die kan je toch niet helpen, ik moet alleen even wat zeggen. Ik heb je neefje een uur geleden gegijzeld, en hij komt er alleen levend vanaf, als jij doet wat ik zeg!'' Ik schrik, Christiaan!! Mijn enigste neefje, van 4 jaar oud! 'Wat moet ik dan doen??' 'Jij moet ervoor zorgen dat ik het hele team in handen krijg!!!' en met die woorden verliet hij mij.. Dat alles schiet door me heen, en ik moet nog harder huilen.. Wat moet ik nu doen?? Ik kan mn neefje toch niet in de steek laten?? Maar het team dan?? Ik weet het even niet meer... Na een tijdje kan ik eindelijk weer wat zeggen, en ik vraag heel lief aan Murdock of hij de rest van het team wil roepen, omdat ik nog wat tegen ze wil zeggen. Als Murdock weg is, komt de man van vanochtend achter een boom vandaan. 'Goed gedaan, we zullen ze krijgen..' Ook vanachter sommige andere bomen komen mannen te voorschijn. Ze hebben allemaal geweren. Angst schiet door me heen.. Wat ben ik aan het doen?? 'Murdock, stop!!!' roep ik nog, maar hij is al te ver weg. Ik wil hem achterna rennen, maar één van de mannen houd me tegen. 'Geen geintjes he?? Anders zie je dat neefje van je nooit meer terug!!'

Murdock

Ik dacht even wat te horen en keek achterom. Ik zag een man wegduiken, en Amanda stond er heel zielig. Ik vertrouwde het niet, maar omdat ik wel wist dat ik niet terug moest gaan, liep ik door.
Achter een boom haalde ik mijn Zorropak uit mijn tas. Ik trok het razendsnel aan, gespte mijn degen om, bond mijn masker voor mijn ogen en de finishing touch; de hoed.
Ik draaide me met en ruk om en rende snel naar het bos, waar Amanda heel zielig tegen een boom zat.
Ik liep naar achter de boom, en hield mijn hand tegen haar mond. 'Ssstt!' zei ik met een iets verdraaide stem. Amanda verstijfde, en ik kreeg medelijden. Bijna meteen kwam ik achter de boom vandaan en ik keek glimlachend naar haar. Ze hekende me en lachte opgelucht. Ik sloeg mijn armen om haar heen en ze kroop dicht tegen me aan en langzama werd het snikken minder. Ik keek haar even onderzoekend aan, en liet haar daarna ineens abrupt los. Met mijn vinger streek ik even over haar wang de tranen weg, gaf haar een knipoog en fluisterde; het komt wel in orde. Ik haal de rest, en dan zien we het wel. Die baas wil ons? Krijgen zal hij ons! Kom je mee?
Ik maakte een mooie buiging met mijn hoed in mijn hand en stak mijn hand uit. Vragend keek ik haar aan. Elegant legde Amanda haar hand in de mijne en we liepen naar het dorp. Daar trommelde ik Hannibal, BA en Face bij elkaar. Ik stond tegen een pilaar geleund en luisterde het verhaal van Amanda geduldig aan.

Claire
Toen Face me zoende ging mijn hart helemaal tekeer.
Hierna keek ik hem lief aan; waarna ik tegen hem aan kroop.
Zo bleven we zitten. Genietend van het maanlicht en de frisse avondlucht.

Ik was al half in een roes en al bijna tegen hem in slaap gevallen toen ik opeens opschrok door een gesprek tussen Murdock en Face. Ik ving nog net iets op over Amanda. Ik zat gelijk rechtop en keek naar Murdock..
Huh; wat.. wat is er met Amanda vroeg ik slaperig met een tikkeltje paniek.
Murdock schudde zijn hoofd en keek Face en mij aan; kom maar mee..
Face en ik stonden op en liepen achter Murdock aan.
Het was nog kouder geworden en ik bibberde. De jas van Face sloeg ik strak om mijn schouders heen. Toen ik naar rechts keek zag ik ook dat Face het koud had. Ik wou het jasje weer terug geven, maar hij weigerde. Met een glimlach pakte ik zijn hand vast en zo liepen we verder.
Toen we bij Amanda en de rest van het team aankwamen zag ik de rode huil ogen van Amanda en wist gelijk dat er iets niet in de haak was.
Ik liep op haar af en omhelsde haar stevig; al kijkende naar Face. Was dit nog niet het einde? Wat beleefde ze nu weer? En wat was er aan de hand met Amanda?
Toen liet ik haar los en ik keek haar even met medelijden aan. Wat is er meid; vroeg ik met een bezorgd gezicht.
Toen begon ze haar verhaal te vertellen.

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Ik begon me steeds beter te voelen, maar de dokter hield nog wel toezicht.
Ik ging even zitten en rekte me eens goed uit.
Onder begeleiding van de dokter stond ik even, dat ging erg goed.
"Oke, beweeg je arm en je schouder eens zei de dokter." Ik deed wat de dokter zei, maar voelde al snel een steek.
Auw zei ik zachtjes. De dokter maakte wat aantekeningen, legde zijn kladblok op de tafel en keek naar me arm.
Alles zag er goed uit en ik glimlachte. "Je schouder is nog niet helemaal hersteld, maar dat verloopt goed".
"Met een goede rust herstelt het ook beter".
We keken elkaar even aan totdat Decker binnenkwam. Ik keek op.

Decker:

Ik had mijn plannen voor de reconstructie helemaal in elkaar gezet en liep ermee naar de soldaten.
Zodra Flykie herstelt is, wil ik een reconstructie gaan uitvoeren met als doel het vinden van sporen.
Maar uiteraard ook het vinden van de schutter en eventuele verraders oppakken. Ze keken me bang aan.
Wees niet bang, het komt allemaal goed. Nu weer aan de slag !!!.
Met die woorden liep ik naar de kamer van Flykie en deed de deur open. Hij was zo te zien met de dokter aan het lopen.
Ik glimlachte en was blij dat Flykie volgens de planning herstelde.
Fly wil je even meelopen?. Hij liep achter me aan.
Ik wil morgen die reconstructie gaan doen, denk je dat dat zal gaan?.
"onder toezicht van de dokter moet dat wel kunnen zei Flykie".
Mooi dan doen we dat morgen Wink

Rust maar goed uit.
"Ik wil ook nog even bij mijn paard kijken zei Flykie opeens".
Tuurlijk dat kan, loop maar even mee. We liepen samen naar Flykie zijn paard die blij begon te hinniken.
Hij gaf zijn paard een knuffel. Kom op Fly je moet rusten, je kan morgen wel een rondje rijden zei ik.
Flykie knikte en we liepen naar zijn kamer. De dokter stopte hem onder. Ik zag hem langzaam in slaap vallen.
Hij was nog erg zwak door de hele gebeurtenis in de MP basis.
Ik liep naar mijn kantoor en zat onderuit gezakt in mijn stoel.
Ik bladerde het dossier van Flykie nog eens door en hoopte daarin wat nieuwe aanwijzingen te vinden.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

Na de mooie nacht met Claire stond Murdock ineens achter me en fluisterde dat ik met hem mee moest gaan, want er was werk aan de winkel.
"Hè?! We zijn toch klaar en vertrekken straks toch..."zei ik slaperig.
Murdock liep al verder en ik verstond nog iets van "de baas heeft een kind?"
Ja, er zijn meer bazen met een kind, dacht mijn slaperige brein.
Maar ineens drong de foute combinatie van die 2 in deze situatie tot me door.
Claire en ik volgen Murdock naar het hotel, waar Hannibal en B.A. uit hun bed zijn geroepen. Claire troost Amanda en dan horen we wat haar vannacht in het bos is overkomen....

CAMELEON

In de deuropening blijf ik wachten op de man die dichterbij komt.
Ondanks dat ik m'n pistool tevoorschijn haal en zichtbaar op hem gericht houd, blijft de man rustig doorlopen tot hij voor me staat.
"Goede middag, Cameleon. Ik kwam eens kijken of je hier nog was en of ik iets voor je kan doen."
De man, in geruit werkhemd, gehavende jeans en kale werkschoenen, kijkt me open aan.
"Oh, by the way, my name is Hilkins, Harry Hilkins." zegt hij terwijl hij zijn hand uitsteekt en vlak voor me komt staan.
Ik ben nogal verrast en even uit het veld geslagen door deze vriendelijke man.
Twijfelend geef ik hem een hand en vraag of hij zich niet vergist, want het dorp heeft me het me gisteren duidelijk genoeg gemaakt niets meer met mij te maken willen hebben.
Harry kijkt even om zich heen, wijst naar een omgevallen boom aan de rand van het erf en stelt voor om daar te gaan zitten praten.
"Kijk, Cameleon, een jaar of 10 geleden zat ik in hetzelfde schuitje als jij, uitgekotst door het dorp omdat ik iets had uitgehaald. Ik heb een paar jaar gezeten en kwam toen terug. Niemand die iets van me wilde weten.
Maar er was één man die me een kans gaf om weer een leven op te bouwen en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor."
Hij went even zijn blik af en ziet in gedachte de oude Pearl weer voor zich.
"Pearl is al een tijdje dood, maar ik weet dat hij het mooi zou vinden als ik ook iemand een kans geef om een nieuw leven op te bouwen.
Tot nu toe was er geen aanleiding voor, maar gisteren zag ik je als een geslagen hond het dorp uitlopen en toen wist ik het: die man verdient ook een kans."
Ik had al die tijd zitten luisteren en verbaasde me erover dat ik hem eigenlijk helemaal niet kende, terwijl ik toch al enkele jaren hier vertoef.
"Hoe heeft die Pearl je indertijd geholpen?" vraag ik met ongeloof in m'n stem.
"Gewoon, hard werken, eerlijk loon, en daarmee langzaam de goodwill van het dorp teruggewonnen."
"En nu? Ik bedoel, ik woon hier al een tijdje, maar ik ken je helemaal niet! Dus ik heb geen flauw idee hoe het dorp nu tegenover je staat."
"Ik woon ook niet in , maar aan de andere kant buiten het dorp bij het meer, bij de houtzagerij. En ik hoor er gewoon weer bij."
"Hmm. En nu...wil jij...mij...een kans geven? Begrijp ik je verhaal goed?"
"Ja, als jij die wilt, tenminste..."
Ik kijk voor me uit en weet even niets te zeggen. Ik kijk hem aan en voel dat ik hoop krijg dat dit echt is.
Het eerste dat in me opkomt is om hem wat drinken aan te bieden. Ik haal 2 blikjes en vertel wat ik van plan ben met de blokhut.
"Wel, dan kunnen we vandaag al beginnen!" zegt Harry. "Er ligt hier in het bos genoeg hout om je blokhut mee op te knappen en ik heb toevallig een houtzagerij...dus dat is je eerste klus, man: hout verzamelen, zagen en hier weer een bewoonbaar huis van maken. En dan kijken we volgende week weer verder..."

Murdock
Claire maakte zich zorgen. Ik keek naar haar en vond dat ze er gelukkig uitzag, Face idemdito.
Hoewel ik een arm om Amanda heen wilde slaan, behield ik afstand; hierna zouden we weggaan en ze nooit meer zien.. Dat wilde en kon ik haar niet aandoen
Met een strakke trek rond mijn mond rond mijn mond hoorde ik Amanda aan en toen ze was uitgepraat keek ik naar Hannibal.
Die zei; 'jongens, we laten ons in de val lokken, dat lijkt me het best.'
Face begon een beetje moeilijk te kijken, en ook ik was het er niet mee eens.
'Hannibal, dan lopen we gevaar, en dat moeten we zien te voorkomen, helemaal met Christiaan in de buurt. Ik stel voor dat Zorro maar eens in actie moet komen..'
Ik had eerst ontspannen tegen de pilaar geleund met mijn armen over elkaar. Nu kwam ik los van de pilaar en vastbesloten stond ik in het midden van de groep. Mijn hoed bungelde ergens op mijn rug, maar mijn masker had ik nog op. Stoer hing de mantel over mijn schouders naar beneden, en mijn behandschoende handen waren gebald.
Hannibal keek me lachend aan, BA was chaggie natuurlijk, maar Face knikte, evenals Hannibal uiteindelijk.
'Gracias. Señoritas, Señoros? Excuse me, even een horsie regelen.' Tussen de twee dames door liep ik naar buiten.
Ik wist iets buiten het dorp een manage. Ik rende er heen en zocht een vurig, zwart paard uit. Ik fluisterde wat in zijn oren en klapte een paar keer op zijn hals. Daarna steeg ik soepel op en spoorde hem aan.
Als een pijl gingen we er vandoor. Ik lachte en zei; 'jou noem ik BA. Black Arrow!'
Even later kwam ik bij de feestzaal, Amanda en Claire stonden ernog. Vanaf mijn paard keek ik ze aan en reed daarna het bos in, op naar de basis van die Baas. Niet om te vechten, maar om ze over Zorro te vertellen. Ze angst aan te jagen en ze te bespioneren..

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

De dag van de reconstructie was aangebroken.
Ik stond op uit me bed en was klaar voor actie.
Decker kwam al naar me toe en keek naar me toen ik stond. Mijn pak had ik aan.
Er stonden al soldaten klaar om hun rol te spelen. Ik keek ze aan.

Ik begon het verhaal te vertellen en na 5 minuten keek ik naar Decker.
Decker keek naar zijn soldaten. Hij volgde de gehele reconstructie en maakte aantekeningen.
We kwamen langzaam bij het punt waar ik werd neergeschoten en ik gaf het teken om te stoppen.
Hier werd ik neergeschoten toen ik mijn handen omhoog deed, vervolgens viel ik neer en toen schoot hij nog eens gericht op me.
Dat schot raakte mij in me arm. Ik zweeg en zag Decker aantekeningen maken.
Meer heb ik hier niet meer over te zeggen. Ik ga dat team opzoeken en ze eens vragen of ze mijn baas hebben gezien.
Ik pakte wat wapens en magazijnen. Vervolgens liep ik gewapend naar buiten naar mijn paard.
Ik steeg op en reed weg. Eens kijken, waar hadden zij dat hotel ook alweer dacht ik bij mezelf.

Onderweg zag ik nog een paard met een bekende. Het was Murdock Surprised

.
Kom op rennen !!! schreeuwde ik tegen mijn paard die meteen op mijn commando in de galop ging.
Ik kon na een harde sprint tocht voor hem komen en hij stopte meteen.
Waar is die grijze gozer, die leider van je. Ik moet hem spreken begon ik.
Toen hij me verbaasd aankeek, herhaalde ik mijn zin nog een keer maar nu op de minder vriendelijke manier.

Decker:

De reconstructie werd zeer goed nagespeeld, aangezien Flykie geen enkel commentaar gaf.
Totdat hij opeens het teken gaf om te stoppen. Dat snapte ik niet helemaal.
Maar hij vertelde daarna weer wat er was gebeurt en ik knikte.
Daarna vertrok Flykie naar zijn paard en ik keek hem na. Goed jongens, dank voor de tijd aan het werk maar weer Wink

Ik liep met een geweer naar buiten en liep wat rond op de basis.

Murdock

B.A. remde af en ik sprong ervan af, net als Flykie, die ook van zijn paard sprong.
Bevelend zei hij dat hij Hannibal wilde spreken.
Vanonder mijn masker keek ik hem aan. Ik voelde de irritatie opkomen; wie dacht 'tie wel niet dat 'tie was! Zo'n toon aanslaan.!
Ik beet hem dan ook scherp en kwaad toe; 'zo'n toon hoef ik niet, ja! Je mag dan wel bij de MP zitten, ik vind niet dat je er zo makkelijk vanaf komt en mag komen. Dit alles gaat veel maar dan ook veel te gemakkelijk. Je hebt levens verpest, kinderen hebben trauma's dankzij jou. Je hebt geeneens excuses gemaakt. Er klopt geen bal van, Flykie.'
Na die toespraak keek ik hem aan. 'Ik zou maar inbinden als ik jou was. Niet zo'n grote mond okee!? Jij hebt helemaal geen recht van spreken.' Strak en dwingend keek ik naar hem. Hij knikte beduusd.
'Okee. Hannibal is in de feestzaal. Met een beetje verstand had je dat kunnen weten..! Aan de kant, ik heb werk te doen.'
Ik mocht die Flykie gewoon niet, vanuit intuitie.. Hij heeft Claire en Amanda's leven verzuurd, en daar komt hij zo mee weg.. Kan niet..
Ik sprong soepel op mijn paard, en keek hem nog eens scherp aan.
'Remember; Zorro is watching you, en ik maak geen grapjes. Ik vertrouw je niet, Flykie.' Dat laatste kwam er een beetje neerbuigend uit.
Daarna liet ik BA steigeren en galoppeerde weg, het bos in. Even later merkte ik dat ik op een pad kwam dat vaak bereden werd. Ik stapte af en liet BA bij een boom staan. Voorzichtig sloop ik verder, en even later zag ik een hut staan.
Ik klom het dak op en door een gaatje in het dak had ik een schitterend uitzicht op de kamer, waarbij ik nog eens van alles horen kon ook. In de hoek van de kamer zat tot mijn grote schrik een klein jochie. Ik boog voorover en luisterde aandachtig.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

Murdock vertrok om een paard te regelen.
"Wat doen wij in die tijd, Hannibal?"
Hannibal geeft B.A. en mij de opdracht om alle wapens klaar te maken, munitie aan te vullen en de Van in de buurt te houden.
Hannibal blijft bij de dames en wacht op Murdock.
In ons team geldt de afspraak dat we ons op gezette tijden bij elkaar melden, dus als Murdock te lang wegblijft, zal Hannibal ons waarschuwen en gaan we hem zoeken.

B.A. en ik zijn een uurtje bezig en komen dan met de Van naar de zaal.
Hannibal zit met Claire en Amanda een broodje te eten en als wij binnenlopen krijgen we de schaal aangereikt.
"Daar ben ik ook wel even aan toe, zeg" en ik plof op een stoel naast Claire.
Hannibal kijkt op zijn horloge. "Als we over 10 minuten niets van Murdock gehoord hebben, gaan we ook die kant op, guys."

Murdock is nog niet terug. Hannibal loopt naar buiten om te kijken of hij misschien in aantocht is, maar komt hoofdschuddend terug.
Hij raadt Amanda en Claire aan om naar de familie van het ontvoerde kind te gaan.
Met z'n allen stappen we in de Van en voor de dames uitstappen geeft B.A. Amanda een walkie-talkie, waarmee ze met ons kan communiceren.
Dan scheurt hij het dorp uit in de richting waarin Murdock is gegaan.
Eenmaal in het bos gaat het rustiger. Hannibal zoekt met zijn verrekijker of hij mensen, een paard of huizen ziet.
"B.A. stoppen!" klinkt het ineens. Hannibal springt uit de Van en loopt de heuvel op.
Als hij terugkomt vertelt hij dat hij het paard van Murdock ziet staan.
Iedereen pakt zijn wapens en we sluipen dichterbij.
Als we een hut in het oog krijgen verspreiden we ons: B.A. gaat linksom, Hannibal rechtvooruit en ik ga rechtsom.
O, Murdock, wat ben je gaan uitspoken?

Hannibal fluit en gebaart dat hij een stuk terug gaat, hij kreeg een oproep over de walkie-talkie.
Claire en Amanda melden dat Flykie in het dorp naar Hannibal loopt te zoeken. "Wij zijn hier nog wel even bezig. Blijf uit zijn buurt. Hij mag zich dan wel MP wanen, we zijn nog niet vergeten wat ie gedaan heeft."

Iedereen heeft zijn positie weer ingenomen rondom de hut.
Waar is Murdock nou?

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Murdock sloeg meteen een rare toon tegen me aan. Ik bleef kalm en keek hem aan.
Toen hij vertelde waar Hannibal was liep ik terug naar mijn paard en steeg op.
Achtervolg mijn baas nou niet, dat gaat je je leven kosten zei ik nog, maar hij was al weg.
Ik boog mijn hoofd en probeerde me boosheid onder controle te krijgen.
Het was vandaag de dag dat hij weer iemand zou vermoorden. Dit kan ik niet toestaan zei ik in mezelf.
Ik twijfelde zo erg en zuchtte. Ik reed naar de feestzaal en zocht naar Hannibal.
Waar is die klummel nou heen zei ik tegen mezelf. Ik besloot het maar te vragen aan een paar burgers.
Ik liep naar een vrouw toe en vroeg of zij die grijze man had gezien. Ze had hem nie gezien.
Hmmm toch bedankt zei ik vriendelijk en liep verder.
Ik rende naar mijn paard en we reden terug naar de plek waar ik Murdock voor het laatst zag.
Kom op sneller !!! schreeuwde ik. Mijn paard rende zo hard ie kon.
Even later kwam ik aan bij de plaats waar ik hem voor het laatst had gezien.
In de verte zag ik het team staan en reed daar naartoe. Ga je vriend redden, nu kan het nog. Over 15 minuten niet meer zei ik.
Kijk me nou niet verbaasd aan en red hem.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

We hadden al weer een paar minuten op onze posten gezeten, toen er een ruiter aan kwam.
"Wel, daar zul je hem hebben, hoor, de omhoog gevallen boef." mompelde ik toen ik Flykie herkende.
We trokken ons terug om Flykie te kunnen omsingelen, maar hij had ons blijkbaar gezien en riep Hannibal.
Flykie zei dat we Murdock zo snel mogelijk bij de Baas en zijn kornuiten vandaan moesten halen voor het te laat zou zijn.
Hannibal monstert de ander van top tot teen en vraagt: "Vanwaar die bezorgdheid ineens? Een geweten gekregen?"
"Niemand kan tegen de Baas op, man. Jullie vriend is in gevaar als ie in z'n eentje op hem af gaat."
"Nou moet jij eens goed naar me luisteren, vriend" zegt Hannibal en in zijn stem klinkt door dat hij zijn geduld met Flykie aan het verliezen is. "Als jullie mp's eens beter op die Baas van jou hadden gelet, had we hier niet hoeven staan. Maar nu we hier toch zijn, is die Baas van jullie nog niet jarig.
Wij zijn getraind om te vechten, hebben jarenlange ervaring als team en als ie één van ons kwaad doet, heeft ie straks drie heel kwaaie lui voor zijn neus staan.
Bovendien heeft die Baas van je ook nog eens een kind ontvoerd en als er kinderen in gevaar zijn is hier iemand (en hij wijst met zijn duim naar B.A.) die voor niets en niemand opzij gaat voor dat kind gered is."
B.A. komt dichterbij lopen terwijl Hannibal dit zegt en pakt Flykie bij zijn kraag. "Als dat jochie iets overkomt, dan ben jij het volgende moment de mijne!" bekrachtigd B.A. met een verbeten gezicht Hannibals woorden.
"Ik denk dat je je maar beter uit de voeten kunt maken voor we misschien op het idee komen om jou als ruilmiddel te gebruiken bij deze ontvoering." zeg ik met een meewarige grijns op mijn gezicht. "En er ligt me iets van bij dat jij ook op het verlanglijstje van je Baas staat."
Flykie heeft het niet zo op B.A., omdat deze hem nu al 2 keer bij zijn kraag heeft gepakt en hij op zijn sokken aanvoelt dat hij tegen deze grote kerel weinig heeft in te brengen.
Flykie sputtert nog iets van "gewaarschuwd" en loopt dan toch maar richting paard.
Als Flyk de aftocht blaast, overleggen we even welke tactiek we gebruiken en gaan over tot de aanval, omdat we de waarschuwing wel serieus nemen...

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Ik werd door BA in me kraag gegrepen en keek hem kwaad aan.
Dat jochie gaat over 5 minuten dood, jullie verdoen je tijd zei ik wat minder vriendelijk dit keer.
Ik verzette me tegen de kracht van BA, maar hij liet me even later nog los ook Confused

.
Ik liep naar mijn paard en keek ze alle 3 aan.
Dit sta ik in ieder geval niet toe zei ik tegen ze.
Kom op jochie we gaan ervoor zei ik tegen mijn paard.
Ik rende richting de hut en stormde naar binnen.
De baas was net klaar om het jongetje te vermoorden.
NEEE !! schreeuwde ik, terwijl ik op hem afrende. Ik gaf hem een trap, waardoor hij tegen de muur vloog.
Ik pakte zijn wapen Hij keek mij vol ongeloof aan.
Dddat kan niet Surprised

zei hij.
Niet? Ik ging voor het jongetje staan en keek de baas aan.
Het wordt tijd dat jij je gaat overgeven zei ik. Ik zag het jongetje uit de hut rennen.
Ik keek de baas weer kwaad aan. Ik had jou meteen moeten vermoorden zei hij kwaad.
We stonden tegenover elkaar.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

We waren de hut genaderd, Hannibal keek snel naar binnen en knikte, hij zag het jongetje zitten, maar geen Murdock!
Hannibal haalde een granaat uit zijn zak en wilde die gaan gooien, toen vanuit het bos plotseling Flykie op zijn paard aan kwam stormen en bijna letterlijk met de deur in huis viel.
We keken elkaar aan met een blik van "die is gek!"
We hielden de deur in de gaten, wie weet kon het kleine manneke zien te ontsnappen in de chaos die daarbinnen was ontstaan.
Flykie en de Baas stonden tegen elkaar te schreeuwen en ja, daar kwam een jongetje naar buiten rennen.
B.A. plukte hem in zijn vlucht bij de deuropening vandaan en bracht hem in veiligheid. Achter een dikke boom zei hij tegen Christiaan dat hij heel stilletjes moest blijven zitten, omdat deze grote meneer met zijn vrienden de boeven gingen vangen en dat dat alleen zou lukken als ie daar netjes bleef zitten.
In de hut werd geroepen:"Hij gaat er vandoor!" Waarop de Baas gebood om er achteraan te gaan.
Hannibal en ik vatten post achter de deur en wachten wie er zo komen: 2 lange slungels die een moment stil stonden en om zich heen keken of ze de jongen zagen lopen.
Hannibal gooide een tak een struik in zodat het ritselde om de hoek. De mannen reageerden meteen, renden naar de struik toe en we konden ze beide overmeesteren.
B.A. nam ze van ons over en legde de gasten geboeid onder een struik achter de hut.
In de hut was het stil geworden, buiten voelde je de spanning.
Ik keek door een raam naar binnen en zag Flykie en de Baas dreigend tegenover elkaar staan, er kon elk moment een duel uitbreken.
Eén van de andere mannen stond voorzichtig op en sloop naar de deur.
Ik gebaarde naar B.A. dat er iemand aankwam.
B.A. wachtte de man op en schakelde hem met één vuiststoot uit. Hij legde hem achter de hut bij de andere twee.
Ik had een gebroken ruitje gevonden en kon nu meer zien van wat er binnen gebeurde.
De baas commandeerde naar zijn mannen dat ze ruimte moesten maken, hij zou dit voor eens en altijd uitvechten met zijn afvallige "vriend", zei hij.
Hun pistolen waren teruggestoken, ze hadden nu messen in de hand. Zo stonden de mannen tegenover elkaar: in dreigende houding, met ogen vol vlammende haat en in opperste concentratie voor de eerste uitval naar de ander...
Beide waren niet van plan te wijken, aan deze vete moest en zou een einde komen: één kon er hier maar de baas zijn....

CAMELEON

Harry is met zijn vrachtwagen naar de hut gekomen en samen gooien we een aantal omgevallen bomen en dikke takken in de laadbak, om ze op zijn bedrijf tot planken te zagen.
We rijden dwars door het dorp en als een paar mensen Harry zien rijden gebaren ze hem te stoppen.
"Wat is er, Duncan?" vraagt Harry aan de man.
"Heb je het al gehoord? De kleine Christiaan is ontvoerd!"
Ik spits m'n oren en weet eigenlijk meteen wie dat op zijn geweten heeft: de Baas of iemand van zijn mannen.
"Is er al bekend waar hij wordt vastgehouden?" vraagt Harry, die aan m'n gezicht blijkbaar zag dat ik dat wel wil weten.
Als de mannen uitgebabbeld zijn rijden we verder naar de zagerij.
Harry kijkt me vragend aan en ik sta in dubio: me hier buiten houden of het A-team gaan zoeken, want die schijnen Christiaan te zijn gaan zoeken.
"Harry, als ik meehelp om die ontvoering van het jongetje op te lossen, houd ik je hulp dan te goed of ben ik 'm dan meteen weer verspeeld?" vraag ik hem serieus.
Harry kijkt me met een glimlach aan: "Bloed kruipt waar het niet gaan kan, hè? Als je maar aan de goede kant meevecht en zorgt dat ik je levend terug zie, want dat ik je hulp aanbied is ook een beetje eigen belang: ik heb een knecht nodig..."
Ik geef hem dankbaar een vriendschappelijke klap op zijn schouder en nadat de bomen en takken zijn uitgeladen brengt Harry me terug naar de hut, waar ik me omkleed en op de motor stap.
"Baas, dit is je laatste rotstreek, vanaf nu wordt er niemand meer ontvoerd, vermoord of gechanteerd door jou...." neem ik me voor en met een grimmig gezicht rijd ik naar het bos waar ik de basis van de Baas weet te staan...

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Mijn baas keek mij razend aan. Zomaar laat je dat jochie ontsnappen zei hij kwaad.
Er kan hier maar één de baas zijn en dat is de MP zei ik heel kalm.
Er stonden nog 2 mannen achter me met messen in hun handen.
Dit is de dag dat jij voor eens en altijd wordt uitgeschakeld.
Ik ging in mijn vechthouding staan, tot die 2 man achter me mij grijpen en tegen de grond drukken.
Ik kon er één uitschakelen tot de andere een mes tegen me keel zette. Ik bleef op de grond liggen en mijn baas liep naar me toe.
Dan sterf jij over een uur zei hij. Toen hij dat zei haalde ik dat mes van me keel met me arm en sloeg de man neer.
Ik stond op en greep hem in zijn kraag. Dat dacht ik niet zei ik terwijl ik hem weer tegen de muur gooide.
Tot mijn verbazing stond hij nog op ook en liep naar een wapen kast. Hij pakte daar 2 zwaarden uit en gooide er 1 naar mij toe.
Ik ving het zwaard en keek hem niet begrijpend aan. Als jij echt de baas wilt zijn, dan vechten we het uit tot de dood.
Degene die als eerst sterft heeft verloren, verder geen regels zei hij kwaad. Ik slikte, ik was zo slecht in zwaardvechten Confused

.
En met de test om bij zijn bende te komen verloor ik al hard. Ook het gevecht met Murdock had ik verloren.
Ik moest dit gevecht doen, voor alle mensen die hij had lastig gevallen en vermoord Mad

.
Hij begon zeer sterk aan het gevecht. Ik had erg veel moeite om zijn zwaardtechnieken af te weren.
Even later gaf hij me een trap waardoor ik naar buiten vloog. Ik stond op en keek hem aan.
Geef je het al op? vroeg mijn baas. Nee zei ik kwaad.