The A-team Fans V3.0 ~ Bekijk onderwerp - Melee 13: When the bullet hits the costume

Claire
Ik knikte toen Face uitlegde waarom beter van niet..
Ik ging weer naast hem staan en wachtte gespannen af hoe de situatie ging aflopen.
TOen Amanda uitgeraast was, draaide ze zich boos om en liep door de menigte heen.
Nadat ze zo boos was geweest, wist ik dat ze liever alleen wou zijn om goed af te koelen. Daarom liet ik haar gaan.
Op dat moment kwam er opeens een paard binnen gereden met Flykie erop. Ook Murdock was erbij. Verbaasd keek ik naar het hele tafereel. Decker kwam ook nog eens binnen.
Flykie maakte Cameleon duidelijk dat hij een vrij man was en vlak erna werd ook Flykie weggeroepen voor een gesprek met Decker. Het ging allemaal zo snel. Ik stond een beetje verdwaasd om me heen te kijken en wist niet wat er allemaal aan de hand was. Op het moment dat Flykie ongeboeid binnen kwam lopen, besefte ik me dat het misschien we het einde van deze hele toestand kon betekenen..
Ik keek even naar Face en toen naar de rest van het Team dat Murdock vrolijk begroette. Zij zullen een team blijven, een deel van elkaars leven uit blijven maken. Maar.. ik zal ze waarschijnlijk nooit meer zien hierna.
Ik slikte even en liep naar buiten toe; ik had even frisse lucht nodig.
Ik liep naar buiten en ging even zitten op een van de bloembakken die daar stonden.
Opeens hoorde ik een paar voetstappen achter me; die op een afstandje van me bleven stilstaan, maar om keek ik niet..

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

FACE

Murdock kwam zwierig als Zorro van Flykies paard af en we liepen allemaal naar hem toe, blij dat hij ongedeerd was.
Als we naar de bar toelopen mis ik Claire...zojuist stond ze er nog!
Ik kijk de zaal rond, maar zie haar nergens.
Terwijl Murdock over zijn sabelavontuur met Flykie vertelt stap ik de kring uit en loop naar de hal en vervolgens naar buiten.
Aan de rand van het plein zit Claire op een plantenbak.
Rustig loop ik naar haar toe. Ik trek m'n jasje uit, hang dat om haar schouders en ga naast haar zitten.
We kijken elkaar aan. Zwijgend weten we dat het moeilijkste van dit avontuur nu aanbreekt: afscheid nemen...
Ik sla een arm om haar heen, zij legt een hand op m'n wang en dan hebben we ein-de-lijk een moment he-le-maal voor onszelf....

Murdock
Ik excuseerde me en liep de gang op. Mijn masker trok ik van mijn hoofd, terwijl mijn hoed op mijn rug bungelde. In de deuropening keek ik over het plein. Face en Claire zaten daar...
Zwijgend en met een strakke trek om mijn mond keek ik naar het stelletje. Ik zuchtte en leunde tegen de deuropening. Mijn handschoenen trok ik langzaam uit, en met mijn masker hield ik ze in mijn hand.
Ik voelde dat er een passend eind moets komen aan dit korte maar heftige avontuur.
Flykie zag ik nergens, maar ik floot en even later kwam het paard aanhollen.
Lenig sprong ik op de rug van het paard, achterstevoren. Ik draaide me om en zat nu goed in het zadel.
Op een heuvel, waarachter de maan schitterend vol was en heel groot, stond ik stil.
Zwijgend stond ik daar naar het plein te kijken. Ik zette mijn hoed op, pakte mijn degen en mijn paard steigerde. Mijn degen stak ik in de lucht, als wijze van afscheid. Mijn silouet stak af tegen de maan.
Daarna galopeerde ik weg naar een stille plek in het bos. Ik steeg af, en liep een rondje. Ik fluisterde naar mijn paard dat hij terug moest naar Flykie. Het hinnikte en rende weg. Mijn zorropak trok ik uit en stopte ik in de grond. Alleen mijn masker, handschoenen en mijn hoed hield ik. Ik trok mijn normale kleren weer aan, en begon terug te lopen naar de feestzaal.

Claire

Toen de voetstappen dichterbij kwamen keek ik recht in het gezicht van Face. Hij deed zijn jasje uit en legde deze over mijn koude schouders, waarna hij naast me ging zitten.
Afscheid kwam steeds dichterbij; en ik zocht naar de juiste woorden, maar kon ze niet vinden.
Toen hij een arm om me heen sloeg wist ik dat ik de juiste woorden niet hoefde te vinden; dat er niets gezegd hoefde te worden.
Ik probeerde me groot te houden, maar de glimlach die ik probeerde te creeren leek meer op een zure pruim dan een engeltjes glimlach. De glimlach opgevend legde ik mijn hand even op zijn wang en streelde deze zacht.

amanda
Nadat ik Cameleon eens flink uitgescholden heb (jij ***, waaarom heb je ons ontvoert, denk maar niet dat je nu zomaar van ons afbent!! Weet je we hoe ik en Claire ons voelde?? NEEE, dat interesseert je niets he, etc. etc. etc.) voel ik me wat beter.. dat moest er ff uit.. toen ik eindelijk klaar was stond er een hele groep om me heen.. Ik riep tegen het team dat ze hem moesten arresteren, en ik liep weg. Iedereen ging me uit de weg, ik glimlachte in mezelf en dacht: 'Ik weet wel dat ik soms aardig boos kan worden, maar dat het zo erg is Wink

' Ik loop snel naar buiten. In mn ooghoek zie ik nog dat Claire naar me kijkt, maar ze zal me vast niet volgen, daar kent ze me te goed voor... Ik ben blij als ik buiten ben.. eindelijk frisse lucht. Ik kijk om me heen en besluit een stukje in het bos te gaan wandelen. Opeens zie ik iemand gallopperen op een heuvel dichtbij. Hij stopt bovenop de heuvel, en ik zie zijn silouet in de maan. Daarna rijd hij het bos in.. Na een tijdje draaft het zwarte paard waar die man net op reed langs me heen. Ik schrik, en ren richting het bos.. Die ruiter zal er toch niet afgevallen zijn?? Dan komt Murdock het bos uitlopen, en ik moet een beetje lachen.. Dus toch, ik had al zo'n vermoeden xD Ik loop hem tegemoet, en stel voor om samen nog een eindje te wandelen...

Murdock

Langzaam kwam ik het bos uitlopen. Ik miste mijn pak nu al.. Ik besloot hem zo weer op te graven en te bewaren in de VA.
Ineens kwam Amanda op mij af. Ik glimlachte uitgebreid en antwoorde; 'tuurlijk. Wat is er dan? Hoe wist je dat ik hier was?' Ik keek haar even aan en zij keek mij ook aan. Ik glimlachte een beetje betrapt, stopte mijn handen in mijn broekzakken en nam een klein beetje afstand.
Toen ik opzij keek, was ik me er van bewust dat ik afstand nam. Ik keek haar even schuldbewust aan.
Ik ging naast haar lopen en bood haar mijn arm aan. Ze stak haar arm door mijn arm en zo liepen we even later door het bos. 'Maar wat wilde je zeggen? Of niets.. kan ook nog tuurlijk..!' Olijk keek ik d'r aan, vrolijker dan ik me voelde. Ik stond midden in het bos, op het pad, stil en keek haar vragend aan.

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Ik was een stukje gaan wandelen als mijn paard plots komt aanrennen.
Waar kom jij nou vandaan zei ik verbaasd.
Hij begon te hinniken en ik glimlachte.
Het is al goed jochie. Weet dat ik er alles aan ga doen om jou niet kwijt te raken.
Decker zijn woorden kwamen nog bij me naar boven dat ik mijn paard los moest laten Sad

.
Ik steeg op en we reden een stukje.
Ik kon mijn paard gewoon niet loslaten.
Laten we maar eens een flink end in de galop gaan zei ik met een smile.
We reden in volle galop door het bos en kwamen vanzelf weer uit bij het dorp.
Voor Decker zijn neus steigerde mijn paard nog eens. Ho ho rustig zei ik lachend.
Ik zag dat Decker zich dood schrok, maar mijn paard had ik gelukkig erg goed getraind Very Happy

.
Ik stapte af en hielp Decker overeind. We keken elkaar aan. Hopelijk snap je waarom ik mijn paard niet loslaat.

Decker:

Ik keek naar Flykie die nogal teruggetrokken zat na te denken.
Op een gegeven moment gaat hij naar buiten. Ik volgde hem van een afstandje en zag zijn paard aankomen.
Toen hij zei dat ie er alles aan zou doen om ervoor te zorgen dat hij zijn paard niet kwijt zou raken wilde ik erop reageren maar hij was al weg. Een half uur later kwam Flykie aangereden op zijn paard en dat beest steigerde nog eens voor me neus Shocked

Ik schrok me dood en dook opzij. Flykie lachte. Dat is niet bepaald leuk zei ik geschrokken Confused

.
Toen Flykie me overeind hielp glimlachte ik en keek hem aan.
Ik zal ervoor zorgen dat jij je paard elke dag kan zien als je in opleiding bent als MP soldaat.
We schudden elkaar de hand en Flykie kreeg meteen een nieuwe blouse van Crane.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

CAMELEON

Te midden van al die mensen sprak Flykie mij toe: hij nam de schuld op zich voor de ontvoering, hij legde de omstanders uit voor welke gruwelen hij het dorp heeft kunnen behoeden en tot slot beëindigde hij onze samenwerking. Flykie sluit zich aan bij de mp, mits hij geen straf moet uitzitten.
Als hij is uitgesproken valt er een stilte in de zaal.
Hannibal en B.A. laten me los, kijken me nog even aan en lopen weg.
In de zaal beginnen mensen opgelucht met elkaar te praten en er hangt plotseling een feestelijke sfeer die tijdens het echte feest eigenlijk ontbrak.
Ik sta nog steeds met m'n rug tegen de bar en wordt langzaam wakker uit een rare roes...Het ene moment word ik bijna gelynched en het volgende moment ben ik een vrij man.
Ik schud even met m'n hoofd, gebeurt dit allemaal echt?
De zaal loopt langzaam maar zeker leeg, niemand die nog op mij let.
Als na de laatste gasten de deur dichtvalt, kom ik pas in beweging.
Met een leeg gevoel loop ik de zaal uit, het dorp uit...
Aan de rand van het erf kijk ik naar m'n huisje, de gehavende blokhut, waarvan de gebroken ruiten glinsteren in het maanlicht....
Ik loop naar binnen en hoor het glas onder m'n laarzen knarsen.
Morgen moeten Flykie en ik maar eens.... nee... Morgen ga IK nieuw glas halen, alles opknappen en een nieuw leven beginnen.

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Toen ik Cameleon zag weglopen boog ik mijn hoofd.
Decker kwam bij me staan en we keken hem na.
Ik keek Decker aan. Het was moeilijk om echt afscheid van Cameleon te kunnen nemen.
Ik slikte en keek naar mijn paard die naast me stond.
De chaos was hersteld en we vertrokken naar de MP basis.
Ik reed op mijn paard langs de blokhut en hoorde wat gerommel in de hut.
Decker zag mij van m'n paard afstappen en ik ging de blokhut binnen.
Cameleon probeerde wat te slapen. Kom maar slapen op de MP basis Wink

. Daar is het tenminste droog en warm.
Hij keek erg verbaasd toen ik het hem zei en gebaarde dat het echt wel mocht en dat hij niet opgesloten zou worden.
Ook Decker stond naast me en bevestigde dat het goed was Very Happy

. Hij liep mee met mij en Decker en ik steeg op. Cameleon sprong achterop.
Samen reden we naar de MP basis. Eenmaal daar aangekomen, zette ik mijn paard in een stal en ging naar binnen met Cameleon.
Ik kreeg ik mijn eigen kantoor en kamer Embarassed

.
Ik deelde mijn kamer met mijn maat. Er stonden 2 bedden en ik plofte meteen op 1 bed neer en viel al snel in slaap.
Slaap lekker maat Wink

zei ik voordat ik in slaap viel Embarassed

.

Claire
Het bleef even stil. Ik weet niet hoe ik jullie genoeg kan bedanken voor wat jullie allemaal voor ons hebben gedaan.
Ik voelde mijn hart bonzen in mijn keel; wat moest ik nu doen?
Ik voelde me net weer een puber die op het punt stond haar eerste zoen te krijgen, eigenlijk hoopte ik dat Face de eerste stap zou zetten..
Zou hij uberhaupt wel willen? Hoe langer de stilte duurde; hoe onzekerder ik werd. Ben ik wel zijn type; en ik ben ook niet moedersmooiste..
Opeens voelde ik alle spanning van me afglijden. Hoe het kwam wist ik niet.. maar het gebeurde gewoon.
Ik schoof nog wat dichter tegen hem aan en veegde een pluk haar uit zijn gezicht. Weet jij; zei ik fluisterend, dat jij prachtige ogen hebt.
Ik glimlachte breed; dit keer gemeend; en dacht even niet meer aan het afscheid.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

Het plein is inmiddels leeg en stil.
De maan kruipt hoger en hoger aan de hemel.
Het mooie lange bruine haar van Claire glanst in het maanlicht.
Ze draait zich naar me toe en haalt een lok voor m'n ogen vandaan.
Als ze zegt dat ik mooie ogen heb en ze nog dichter bij me komt, neem ik haar lieve gezicht in mijn handen.
Langzaam komen onze lippen dichter bij elkaar en het wordt een zoen om nooit te vergeten.... Wub

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

De volgende dag werd ik wakker gemaakt door Decker en keek verbaasd op.
Wat is er? vroeg ik geschrokken.
Er zijn problemen bij een ander dorp, waar we heen moeten, maar ik heb iemand nodig die de baas kan bewaken.
Ik sprong meteen uit me bed en keek Decker aan. Ik bewaak hem wel, ga maar het komt goed Wink

.
Weet je het wel zeker?. Ik knikte ter bevestiging en deed me MP pak aan.
Maak je over mij maar geen zorgen. Decker vertrok en ik bleef achter op de basis.
Ik liep naar de cel waar mijn baas lag. Hij kwam net bij en ik keek hem strak aan.
Welcome back sleepyhead zei ik met een nogal plagende toon Razz

. Hij stond meteen op en probeerde zijn boeien los te krijgen.
Zo te zien ben je met een verkeerd ben uit bed gestapt zei ik. Ik zag de kwaadheid bij mijn baas komen.
Ik liep naar de tafel en ging in de bureaustoel van Decker zitten.
"Flykie als je mij niet snel bevrijd, dan doe ik je familie iets aan Mad

". Ik schrok van zijn opmerking en keek hem aan.
"Jaja ik weet meer van jou dan je denkt Flykie". Ik stond op en liep naar hem toe. Jij weet niets over mij zei ik.
Om één of andere reden was hij er toch in geslaagd om die celdeur open te krijgen en zijn boeien waren ook los. Hij rende gewapend op me af Shocked

.Hij trapte mijn wapen meteen uit me handen en schoot, maar ik ontweek de kogel net. Na het ontwijken van de kogel stond ik in me vechthouding tegenover hem.
Zo doe nu je handen omhoog Flykie. Ik gehoorzaamde maar toch schoot hij op me. Ik stortte met beide knieën tegen de grond.
Ik kreeg het pistool meteen tegen me hoofd. Eerst jij en dan je familie zei hij vals. Als hij net wil schieten, duw ik het pistool met mijn arm weg. Hij keek me aan en gaf me daarna een harde trap tegen me ribben. Daarna rende hij richting de deur en schoot nog een keer gericht op me. Dat schot raakte mij in me arm Mad

. Ik stortte in en hij ontsnapte.

Decker:

Ik was samen met Crane de orde aan het herstellen. De oorcommunicator had ik nog in.
Crane was nog maar net bij het slachtoffer of ik hoorde een schot door de communicator.
Er zal toch niets met Flykie gebeurt zijn he dacht ik bij mezelf. Net na die gedachte klonk er nog een schot.
Ik keek mijn soldaten aan. Blijven jullie hier, dan ga ik naar de basis. Ik vertrouw het niet legde ik uit.
Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik naar de cellen liep waar Flykie hem moest bewaken.
Ik zag hem liggen en greep meteen naar mijn pistool. In een vlug tempo liep ik gewapend de basis door, maar de gevangene was al weg.
Daarna rende ik weer naar Flykie toe en knielde bij hem neer. Zeg iets Fly kom op zei ik bezorgd.
Na vele pogingen begon ik hoop te verliezen maar toch kwam hij bij.
De wond op zijn arm viel mee, maar die wond op zijn borst kon nog wel eens gevaarlijk worden. Rustig rustig zei ik om hem gerust te stellen.
"Heb je hem wel gefouilleerd? vroeg Flykie." Ja natuurlijk zei ik verward. "Duidelijk niet, hij had een pistool zei Flykie kwaad."
Ik keek hem vol ongeloof aan. Ik belde een arts en verzorgde Flykie verder tot de arts er was.

Murdock

Amanda had nog niets gezegd, en ik keek haar glimlachend aan. Ik haalde haar in en samen liepen we verder.
Op een gegeven moment kwamen we op een open plek in het bos. Er was een klein meertje en er lagen wat boomstronken. We gingen op de boomstronk zitten. Ik sloeg mijn arm om Amanda heen en keek naar het meertje waar de maan in weerspiegelde.
Ik slaakte een zucht en keek Amanda aan. Ze zat dromerig voor zich uit te staren. Ze rilde even, en ik deed mijn jasje uit. Voorzichtig legde ik dat om haar schouders.
'Mooi he hier?', zei ik zonder haar aan te kijken. Ik voelde dat ze knikte.
We bleven zitten, zonder wat te zeggen.

De volgende morgen werd ik langzaam wakker. Ik lag even naar de lucht te staren, en voelde dat Amanda ook bewoog. Gapend trok ik mijn arm weg, en ging zitten. Amanda volgde wat later. Ik keek op mijn horloge, en zag dat het al 7 uur 's ochtends was. Meteen was ik klaarwakker. Ik stond snel op en haalde alle spullen bij elkaar. Amanda was ook opgestaan en ze deed haar haar goed. Ik lachte en zei; 'waarom besteden meiden daar toch zoveel aandacht aan!?' Amanda lachte lekker mee.
Een beetje onwennig stonden we even later tegenover elkaar. Amanda keek met een open blik, ik keek een beetje verlegen naar de grond.
Ineens schoot me wat te binnen, en ik zei; 'ik moet nog even wat ophalen'
Amanda knikte.
Samen liepen we door het bos. Een tijdje later kwamen we bij de plek waar ik mijn pak had begraven. Snel groef ik het weer op, en stopte het in de rugtas, bij het masker en de handschoenen.

Ik keek Amanda aan. Ze zag er erg lief uit. D'r haar zat door de war, en ze keek een beetje slaperig uit haar ogen. Voor ik wist wat er gebeurde, drukte ik een snelle zoen op haar wang.
Ineens merkte ik wat ik aan het doen was. Stamelend bood ik mijn excuses aan. Embarassed

De sfeer sloeg om, van gezellig naar een tikkeltje gespannen.
Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan..
Naast elkaar liepen we terug naar het dorp, we zouden nu ongeveer wel vertrekken; dacht ik bij mezelf.
Schuin keek ik Amanda even aan. 'Euhm.. Amanda? Sorry.. Ik weet niet wat me bezielde.. sorry..!' Een tikkeltje blozend keek ik haar aan.

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Decker:

Als de arts Flykie behandelt, zoek ik naar sporen.
De celdeur had hij zo te zien simpel opengekregen. Hij moest wel een sleutel hebben Confused

.
Ik keek verder in de cel en zag volle magazijnen liggen. Ik schudde mijn hoofd. Flykie had dus toch gelijk.
De rest van de soldaten kwamen even later ook de basis binnen. Ik keek op.
Jullie had ik net nodig.
Ik wil als Flykie herstelt is een reconstructie doen vertelde ik tegen de soldaten.
Ze keken me raar aan. Wat is er gebeurt dan kolonel? vroeg Crane aan me.
Flykie is flink toegetakeld en die baas is ontsnapt zei ik kwaad.
Ik ga even kijken bij hem. Raak niks aan in die cel. Crane zorg dat er niemand in die cel gaat en bewijsmateriaal wist.
Komt in orde kolonel zei Crane.

Flykie:

Ik werd verzorgd door een arts van het leger.
"Ze moeten jou echt hebben he zei de arts." Blijkbaar wel ja zei ik grommend.
De pijn aan mijn borst was nog te erg om te gaan zitten. Zo te zien had de dokter de kogel er al uit en verbond het met verband.
Doe nou een paar weken rustig aan, tot je weer fit bent. Ik keek de dokter aan.
Dat komt in orde zei ik met een glimlach. Ik blijf één week bij je om dat te controleren.
Ik schudde mijn hoofd, pffff heb ik weer dacht ik bij mezelf. De dokter kon zien dat ik het niet leuk vond.

Toen Decker kwam keek ik op. Nog iets gevonden in de cel? vroeg ik nieuwsgierig.
Decker knikte. "Ik wil een reconstructie gaan doen als jij herstelt bent".
Ik keek hem verbaasd aan.
Wil je gaan kijken bij mijn paard of ie in orde is? vroeg ik nog.
Zal ik doen zei Decker tegen me. Daarna liep hij weg.
Ik werd op me bed gelegd door de dokter en hij deed voorzichtig een deken om me heen.
Rust goed uit, als je me nodig hebt dan ben ik er voor je.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

CAMELEON

Ik vond het fideel van Flykie dat ik deze nacht ergens beschut kon slapen, ook al was het in de mp-basis.
De volgende morgen was ik vroeg wakker. Omdat ik niets anders bij me had, trok ik m'n kostuum maar weer aan.
Ik bedankte Flyk voor de overnachting en ging naar m'n blokhut.
Daar nam ik de schade op en maakte wat plannen voor de renovatie van de blokhut, die ik weer als m'n woning ging inrichten.
Met de motor ging ik wat kleine spullen kopen, de rest moest maar door de bouwmarkt gebracht worden.
Het voelde raar om door het dorp te rijden: vertrouwd en toch afstandelijk.
Was het wel verstandig om hier in de omgeving te blijven wonen, vroeg ik me ineens af...in het dorp hoef ik voorlopig weinig aanspraak te verwachten, na de ontvoeringen die we hier pleegden.
Maar omdat ik niet zo gauw een alternatief kon bedenken, besloot ik gewoon hier te blijven en dus met hamer, zaag, schroevendraaier en kwast aan de slag te gaan.

Terug bij de hut begon ik met opruimen, niet alleen in huis, maar ook in de kelder. Al die troep die me herinnerde aan de laatste weken, aan die opdracht van de Baas en het gebekvecht met Flykie, wilde ik kwijt.

Ik ben al een tijdje bezig, als ik voetstappen hoor op het pad naar de hut.
Ik herken ze niet en kijk door het raam van de keuken naar buiten.
Hè, dat is iemand uit het dorp....wat komt die hier nou doen?
Met de woedende gezichten van de burgers nog op mijn netvlies, pak ik m'n pistool en loop naar de deur...