The A-team Fans V3.0 ~ Bekijk onderwerp - Melee 13: When the bullet hits the costume

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Ik kwam buiten adem binnen en zag Cameleon naar me kijken.
Hopen dat ze hier niet meer naartoe komen zei ik.
Ik greep naar me arm en stortte met beide knieën tegen de grond.
De wond begon ontzettend te irriteren. Ik pakte een bak en vulde die met water.
Daarna pakte ik een paar handdoeken en begon met het schoonmaken van de wond.
Ook probeerde ik de kogel uit me arm te halen, maar die zat erg diep.
Na een aantal pogingen slaagde ik er toch in om de kogel uit me arm te halen en de wond schoon te maken.
Ik verbond me arm met verband. Hoe is het met die gast die ik heb neergeschoten? vroeg ik.

Decker/Crane:

Hoe kunnen jullie hem hebben laten ontsnappen zei ik kwaad.
We hadden een wegversperring !!!. Ik kon het maar niet geloven en schopte een steentje weg.
Die gast sprong met een paard over onze wegversperring, daar kunnen wij niks aan doen kolonel zei een soldaat.
Had dat paard dan verrot geschoten zei ik kwaad. Rustig aan kolonel zei Crane om hem te kalmeren.
Maar waar kwam dat paard plotseling vandaan dan, tijdens die achtervolging.
Geen flauw idee kolonel, maar laten we de weg proberen te schetsen die de ruiter nam.
Of laten we naar het dorp gaan, misschien vinden we daar een spoor.

Murdock:

Auw; zei ik zielig toen ik bijkwam.
Ik probeerde me te bewegen, maar de pijn en een paar touwen hielden me tegen. Alleen mijn gewonde arm kon ik bewegen, maar dat deed pijn, zodat ik het maar opgaf.
Ik keek even om me heen; Birdie zat op een leuning van een krakkemikkige stoel naar me te kijken. Ik grijnsde, en merkte meteen dat mijn schminkt eraf was. Ik liet mijn hoofd even naar achteren vallen en berekende de consequenties; ze wisten dus wie ik was..
Meteen kroop de onrust weer in mijn lijf. De rest maakte zich vast erge zorgen!
Ik bewoog mijn arm. Het deed erg pijn, en ik beet op mijn lip om de pijn tegen te gaan. Ik zette door, en kon met enige moeite mijn andere arm ook loskrijgen. Langzaam en stijf kwam ik overeind. Ik bewoog wat en maakte snel daarna mijn voeten los. Ik stond op, en met een stuk touw maakte ik een soort van mitella.
Birdie keek me met glinsterende oogjes aan. Ik knipoogde.
Ik liep naar de deur en hoorde iemand aankomen. Ik grijnsde.
De deur ging open en het licht ging aan. Een man met haar tot op de schouders kwam binnen. Met een fikse klap met tegen zijn hoofd sloeg ik hem tegen de grond.
Met trillende benen liep ik door de gangen. Die man had ik vastgebonden zo goed als het ging met mijn zere arm.
Even later kwam ik bij een kamer en ik keek rond. Er lag een persoon op een bed. Het was een man, een gewonde man. Toen hij me hoorde keek hij op. Meteen pakte hij een pistool en richtte op mij. Ik zei met grote ogen; Oelala! Kijk eens achter je!
Verbaasd keek de man om. Met een schop kreeg ik het pistool uit zijn handen. Ik pakte het op en zei; standaard truc.. beter ga je een paar lessen volgen!
Ik voelde dat de pijn me teveel aan het worden was en ik besloot hier weg te gaan. Ik knalde de deur dicht en liep zo snel ik kon richting het dorp. erg snel ging het niet. Ik had een aantal keer de neiging neer te vallen, maar Birdie kreeg me er weer bovenop...
Bij de grens tussen het woud en het dorp waren mijn krachten op. Ik viel neer in een diep zwart gat.
Mijn masker viel uit mijn zak op de grond. Ook mijn masker was een beetje besmeurd met bloed.. Sad

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Dat standaard trucje had ik dus niet door en kreeg wat klappen.
Ik had nog een m16 verstopt en pakte die onmiddelijk uit de kast.
Met een aardige achterstand rende ik toch nog achter hem aan, maar hij was al te ver weg.
Wederom floot ik op me vingers en mijn paard kwam aangerend. Ik sprong op me paard en hoopte hem zo in te kunnen halen.
Na een tijdje zag ik hem verderop liggen. Ik stapte heel voorzichtig van me paard en pakte zijn pistool.
Ik keek naar hem. Hij was ingestort van de pijn. Ik zuchtte en schudde mijn hoofd.
Ik greep hem bij zijn kraag en nam hem zo weer mee naar de schuilplaats.
Mijn paard zette ik weer in de stal.
Ik pakte zijn wapens en alle andere dingen die hij bij zich had af en bracht hem naar de kelder.
Er was nog precies 1 cel over. Ik bond hem vast en gooide hem in de cel. De celdeur deed ik op slot en liep daarna weg.
Ik deed ook de kelderdeur op slot en zocht Cameleon. Hey waar ben je maat zei ik.
Ik opende een deur en zag hem liggen in de woonkamer. What the.... zei ik vol verbazing.
Ik maakte hem meteen los en gooide wat water in zijn gezicht. Wordt eens wakker gek zei ik.

amanda
Ik was even met Claire mee naar huis geweest, om te kijken of daar alles in orde was. Gelukkig was er niets kapot gegaan. Ook bij mijn huis scheen er niets aan de hand te zijn. Opgelucht liepen we weer richting het plein, om weer naar het team te gaan. Toen we daar aangekomen waren, merkte ik al dat er iets mis was. 'Waar is Murdock??' vroeg ik aan de rest, maar aan hun gezichten kon ik het antwoord al zien. 'We moeten hem gaan zoeken, heeft hij nog wat bij zich?' Ik liep naar de Van, en kwam tot de ontdekking dat het draculapak wat Murdock zo trots aan mij had laten zien weg was...

Claire

Gelukkig bleken onze huizen in orde te zijn. Het was voornamelijk dat de buurt beschadigd was, en dan vooral onze versieringen.
We hadden Peter ondergebracht bij zijn tante en daar ons nummer achter gelaten in het geval dat er weer iets gebeurde.

Toen we terug bij het team waren merkten we dat er iets mis was.
toen ik hoorde dat Murdock al een tijdje niet gezien was begon mijn hart sneller te kloppen. Eerst de burgemeester.. nu Murdock?
Amanda liep naar de van en weer terug met de mededeling dat het door Murdock zo geliefde vampier pak verdwenen was.

Vermoeid van alle gebeurtenissen leunde ik tegen face aan.
Wat doen we; vroeg ik.. en wat kunnen wij doen!
Want zeker te weten dat we gaan helpen om hem te vinden! Het is immers onze schuld dat hij weg is..

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

Griep hebben heeft ook voordelen: je kunt overdag posten!

FACE

Ik ben blij als ik Amanda en vooral Claire weer terugzie.
Amanda ontdekt dat Murdocks kostuum is verdwenen.
Dat kan betekenen dat hij zelf is gaan feestvieren, maar voor het zelfde geld is ie ergens die 2 bad guys tegen het lijf gelopen en hebben ze hem ook ontvoerd.
Alle soort redenen voor zijn verdwijning worden besproken.
We kijken de kolonel allemaal vragend aan: "Waar beginnen we te zoeken, Hannibal?"
Claire komt dicht bij me staan, ze is moe en ontdaan door het verdwijnen van Murdock, en vooral door het feit dat het onder onze neus gebeurde!
Ik sla een arm om haar heen.
Als Amanda en zij zeggen dat ze met ons mee willen gaan zoeken, wil ik zeggen dat dat eigenlijk te gevaarlijk is voor vrouwen.
Als ik haar aankijk om haar dat te zeggen kijk ik in een vastberaden gezicht en weet dat het geen zin heeft om haar tegen te houden en ik slik mijn woorden in.

Hannibal besluit om naar de schuilplaats van de 2 bad guys te gaan zoeken.
B.A. gaat meteen alle wapens in orde maken.
Hannibal en ik zoeken gevechtskleding op, waarmee we gemakkelijker door ruig terrein kunnen komen en beter gecamoufleerd zijn.
Als B.A. klaar is neemt hij Amanda en Claire mee naar het dashboard van de Van. Hij legt hen uit hoe ze met de verschillende apparatuur kunnen communiceren met ons.
Hij vraagt of ze ooit wel eens hebben gevochten of vechtsport hebben gedaan. Claire heeft judolessen gevolgd, antwoordt ze en Amanda heeft op een schietclub gezeten.
Als ik me achter de Van sta om te kleden hoor ik hen dat vertellen.
"B.A., pas maar op, als het deze dames niet aanstaat wat wij doen, dan nemen ze ons nog in de houdgreep!" grap ik.

CAMELEON

Ik krijg een plens water in mijn gezicht gegooid en hoor de stem de stem van Flykie.
"Hè, wat? Waar ben ik? Wat is er gebeurd?"
Ik grijp naar mijn hoofd en voel een flinke bult.
Ik wil opstaan, maar ben dizzy van de klap die ik heb gekregen.
Flykie zegt dat onze gewonde gevangene ervan door is gegaan.
Hij begint op mij te schelden, dat ik een stommeling ben die nog geen knoop kan leggen en niemand kan vasthouden!
Dat gaat me te ver!
Ik krabbel op, schud een keer met m'n hoofd om de watten eruit de gooien en ga vlak voor Flykie staan, met mijn neus tegen die van hem....
"Nou, moet jij eens goed luisteren, maat!
Ik had die vent goed vast gebonden: aan zijn arm en beide voeten. Alleen niet aan zijn gewonde arm! O.k., dat had ik misschien beter wel gedaan, maar ik ben niet zo bikkelhard als jij! Je hebt hem behoorlijk geraakt, man, dwars door zijn schouder geschoten!"
Ik doe een stap achteruit nu ik m'n grootste verontwaardiging kwijt ben.
"Weet ik veel dat die vent zo taai is als een kat en dat ie zelfs gewond in staat is om te ontsnappen!"

Murdock

Ik hoorde wat geschreeuw en kwam bij. Wazig keek ik om me heen. Het was erg donker, maar langzaam wende ik en kon ik alles wat beter zien.
Ik voelde me bont en blauw, en merkte dat zomaar ergens in een hoek lag.
Kreunend bewoog ik me wat, maar dat deed zo'n pijn dat ik bewusteloos weer neer zakte.
Birdie zat met een gebogen kopje bij mij, en prikte met haar snaveltje in mijn hand. Ik merkte het niet meer.

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Toen hij voor me stond keek ik hem kwaad aan.
Aan zijn arm vastbinden?. Ik wou hem een duw geven, maar hield me in.
Je moet iemand niet met 1 arm vastbinden maar met beiden schreeuwde ik.
Hoe erg de situatie ook is, heb geen medelijden zei ik al op de normale toon.
Toen hij een stap achteruit deed keek ik hem verbaasd aan.
Ik heb hem weer kunnen pakken, dus tot nu toe nog geen zorgen.
Maar communiceer voortaan, je hebt dat ding niet voor niks zei ik.
Ik zuchtte en liep naar de koelkast en schonk een glas frisdrank in.
Wil je ook wat?. Hij knikte. Ik schonk zijn glas ook vol en keek hem aan. Hier zei ik. Hij pakte het aan en dronk.
Je hebt nog een hoop te leren, maar dat komt vanzelf wel zei ik terwijl ik hem een knipoog gaf.

Decker/Crane:

We stonden nog altijd bij elkaar en ik keek mijn soldaten aan.
Een ander team was nog achter de ruiter aangegaan, maar kwam al terug.
En? nog iets gevonden? vroeg ik. Nee kolonel zei de soldaat.
Ik zuchtte. Misschien moeten we maar eens aan Smith vragen of hij die gasten al op het spoor is.
Ik zag al mijn soldaten verbaasd kijken. Tja ik weet niks anders Confused

jullie misschien ?.
Ze schudden allemaal hun hoofden. Laten we maar naar de basis gaan, dan zoek ik wat info op over die ruiter.
Misschien worden ze wel gezocht door ons. We reden allemaal terug naar de basis.

Murdock

Ik kwam weer bij en voelde me beroerder dan eerst. Ik haalde even diep adem en keek weer even om me heen. Birdie keek me met doffe oogjes aan.
Ik begon me weer onrustig te voelen; ik zat hier maar en de rest wist ook niet waar ik was. Hoe had ik zo STOM kunenn zijn! Ik kon mezelf wel voor mn kop slaan.
Ik dacht aan de twee meiden en voelde me schuldig. Die twee hadden me nodig, het hele dorp zelfs, en ik lag hier me maar een beetje beroerd te voelen.
Met moeite kwam ik half zittende. Ik begon te roepen; HE! Half Gekookte Aardappels! Kom is hier als durft! Stelletje Sla-planten! HalfVolgroeide Tomaten!
Ineens werd de deur met een smak opengegooid.
Verbijsterd hield ik mijn mond en keek ze nijdig aan.

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Had je wat? zei ik met een pistool in mijn handen.
Ga je bezig houden met die wond op je schouder mafkees zei ik kwaad.
Anders schiet ik er nog 1 bij. Hij keek me aan alsof ik dat niet meende.
Ik meen het niet?. Hier !!!. Ik schoot en raakte hem in zijn arm.
Hij viel meteen om en ik maakte een foto met mijn toestel.
Met die woorden liep ik weg, deed de kelderdeur weer op slot en liep naar Cameleon.
Ik ga even iets bezorgen, blijf hier en bewaak hem goed. Als er iets misgaat, geef een gil door de oorcummunicator.
Ik gaf hem een schouderklop en haalde mijn paard uit de stal.
Ik reed naar het dorp en zag het busje staan. Daar zullen ze vast wel langskomen.
Ik deed de foto en een briefje in de envelop en deed dat onder de ruitenwisser.
Daarna reed ik als een speer terug naar de basis, waar alles oke leek te zijn. Zie je nou wel Wink

.
Je leert het al maat Very Happy

.

Murdock

Ik viel om en merkte diep in de verte dat er een foto gemaakt werd. Ik zuchtte.
Meteen besloot ik dat ik die wond moest verbinden en hier wegmoest.
Met mijn handen draaide ik wat rondjes en het touw ging wat losser zitten. Hihi die sukkel, kan geen eens knopen leggen.
De touwen gooide ik op het bed neer. Als een speer verbond ik de wond, en hoopte dat het niet ging ontsteken.
Ik bedacht een tactiek, en besloot die maar uit te voeren...
Meteen ging ik voor dood op de grond liggen, hopend dat er eentje binnen zou komen. Die Cameleon leek me de slechtste nog niet.
Ik moet en zal terug gaan naar de rest; fluisterde ik tegen mezelf
Ik zocht een comfortabele postitie en liet me slap vallen.

Generaal Geregistreerd op: 27-4-2008 Berichten: 1588 Woonplaats: Tilburg

CAMELEON

Flyk kwam al snel terug uit het dorp en kwam even alles controleren in de kelder. Als hij ziet dat alles nog hetzelfde is gaat hij naar de basis terug.
Ik blijf de wacht houden bij de cellen.
Als ik een geluid hoor ga ik even bij de cel van de burgemeester kijken.
Hij ligt nog gewoon zoals daarnet, dus het zal wel een muis of een rat zijn geweest die hier zijn nest heeft.
Als ik weer op m'n krakkemikkige stoel ga zitten valt het me op dat die dracula uit het dorp van zijn bed is gevallen. Hij ligt er vreemd, slap bij...
Ik ga bij de tralies staan en roep een keer hard: "Hé, jij, Dracula, ga eens recht zitten!"
De gast blijft doodstil liggen. Als ie maar niet dood is, want dat kunnen we niet hebben!
Ik roep Flyk op via de oorcommunicator en vertel hem wat ik hier zie.
"Volgens mij heeft die gast te veel bloed verloren en piept ie er zo meteen tussenuit, Flyk.
Willen we hem in leven houden, moet er nu iets gebeuren."
Flykie zegt dat ie wat verbandspullen zal pakken en dat ie er aan komt.
"Als je de cel ingaat, houd hem dan wel onder schot. Je weet inmiddels waar die Dracula toe in staat is.
LAAT JE NIET OVERMEESTEREN!"

FACE

Het loopt tegen middernacht als we met z'n drieën het bos in lopen.
De dames volgen in de Van en kijken langs de bosweg of ze Murdock ergens zien.
Hannibal is erg bedreven in het spoorzoeken en vindt ondanks het nachtelijk duister, langs gebroken takjes, voetsporen en gekneusde blaadjes het pad dat Murdock heeft gelopen.
B.A. zoekt links van ons en ik rechts, in de hoop dat er ergens stukjes stof van zijn kostuum zijn blijven haken in een boom of struik.
Nadat we een kwartier hebben gelopen zie ik iets glinsteren...
"Hannibal, B.A., kom eens kijken, volgens mij is dit een handschoen van Murdock. Daar zaten toch van die opzichtige knopen aan?"
Hannibal hurkt en ziet dan ook bloedspatten op het gras en bladeren.
We kijken elkaar aan en zien op elkaars gezicht de onuitgesproken zorgen om onze teamgenoot.
We zijn in ieder geval in de goede richting aan het zoeken, maar zullen snel moeten zijn, anders zien we onze Murdock misschien niet meer levend terug.....
Hannibal vertelt door de walkie-talkie aan de dames dat we Murdocks handschoen hebben gevonden. Over het bloed zwijgt hij nog maar even, om ze niet onnodig overstuur te maken.
De natuur staat vannacht aan onze kant: de maan komt achter een grote wolk vandaan en staat vol en helder aan een donker blauwe hemel.
Zo snel als het dichte bos en de sporen het toelaten gaan we verder.
"Ssst!" B.A. houdt ons plotseling tegen. "Ik hoorde een deur..."
We luisteren gespannen of we nog meer geluiden horen.
Als het stil blijft kerft Hannibal een A in een Berkenstam en laten we het spoor voor wat het is en gaan op het geluid af.
Als we Murdock daar niet vinden, kunnen we teruggaan om het spoor alsnog te volgen.
Na een minuut of 5 zien we een streepje licht door een raam schijnen.
We sluipen naar het huis toe, het is een blokhut, die behoorlijk verzakt is, maar blijkbaar nog wel bewoond kan worden....

Generaal Geregistreerd op: 4-2-2007 Berichten: 4854 Woonplaats: Everywhere

Flykie:

Als Cameleon Murdock aan het behandelen is, hoor ik mensen rondlopen in de blokhut.
Ik hield me hand voor Murdock zijn mond, zodat ie niks kon zeggen.
Vervolgens plakte ik zijn mond dicht met tape. Ik legde hem op zijn buik neer en bond zijn handen ook nog vast.
Blijf bij hem en behandel hem zei ik. Gewapend met m16 ging ik terug naar binnen.
Ik zag een grijze man met een sigaar meteen op me schieten en rende weg. Als hij naar de kelder wil lopen schiet ik vlak voor zijn voeten.
Ik rende op hem af en gaf hem een harde trap tegen zijn hoofd, waardoor hij door een raam viel.
HANNIBAL !! hoorde ik iemand schreeuwen. Zo te zien waren ze nu weg.
Ik haalde opgelucht adem en keek naar beneden. De 2 man stonden bij de grijze man.
Ik kwam weer naar de kelder en zag dat Cameleon de celdeur ondertussen al had gesloten.
We moeten weg hier, anders zijn we de klos man.

Decker/Crane:

Onderweg naar de basis zag ik Smith liggen en een kapotte ruit.
Wat is hier gebeurd zei ik vol verbazing.
BA begon uit te leggen wat er was gebeurd en ik schrok me dood.
Ik ging naar binnen en keek rond. Doe dat nou niet kolonel schreeuwde Crane.
Op het laatste moment bedacht ik me en bekeek de wond op het hoofd van Hannibal.
Zo te zien had hij overal pijn door de val.
Ga mee naar de MP basis, dan verzorg ik je daar zei ik.
Ik zal jullie niet arresteren dat zweer ik zei ik. Blijkbaar moeten we samenwerken om die gasten te pakken.

Murdock

Ik hoorde stemmen in de buurt en met wanhoop kwam ik overeind. 'Mmmmm mmm MMMMM!!!! ' Probeerde ik woorden uit mijn keel te krijgen door de tape heen. Ik liet me vallen tegen de deur, wat een enorm gerammel veroorzaakte. Weer en weer gooide ik me zelf tegen de deur aan. Mijn voeten waren gebonden, en mijn handen ook. Maar toch lukte het me enorm veel herrie te veroorzaken.
Ik hoopte dat de rest het ook zou horen. Mijn schouder en arm begonnen weer te bloeden, dwars door het verband heen. Ik beet mijn tanden op elkaar en gooide me met mijn laatste kracht tegen de deur...
Ik hoorde wat opgewonden stemmen buiten, en liet me toen krachteloos op de grond vallen. Ik hoorde wat gerommel aan mijn deur, en een stem die in de verte door de watten in mijn hoofd mijn naam riep.
Ik trapte voor de laatste keer tegen de deur, en weer was er een enorme herrie, en viel toen weg. Slap lag ik op de grond... :*(

Claire

We kregen de opdracht om te waken over het busje en over de apperatuur die in het busje aanwezig was.
De vraag of we ooit hadden gevochten of geschoten maakte me, ondanks mijn zwarte band bij judo, toch een beetje zenuwachtig.
Toen Hannibal even later meldde dat we Murdock zijn handschoen gevonden hadden, was ik en opgelucht, want we zaten op het goede spoor, en ik schrok een beetje. het kan betekenen dat hij ontvoerd is.

We reden door en kwamen bij een soort van ingezakt hutje.
Amanda en ik bleven in het busje zitten en wachtte geduldig af op nadere instructies.
Opeens was daar een schot en een hoop geschreeuw "Hannibal" riep iemand keihard.
Geschrokken keek ik Amanda aan, en vastbesloten liep ik naar buiten.
Hier stonden B.A. en Face te praten met de man die mij en Amanda al eerder verhoord had, Kolonel Decker.

Toen zag ik Smith op de grond liggen en ik snelde naar het groepje toe.
Op dat moment klonk er een harde bonk vanuit het huisje, toen was er nog wat gerommel, waarna een laatste harde boink klonk.
Mijn instinct leidde mij het huisje in. Ik hoorde nog geroep van: Blijf hier; het is veel te gevaarlijk, maar die vervaagde ook nog in de verte en gingen over in rennende voetstappen.
Als een gek rende ik door het huis, de kamers doorzoekend, tot ik bij de deur van de kelder kwam. Deze beukte ik open met een karate slag. Ik snelde naar beneden en riep: Murdock!
Ik hoorde niets meer, maar de celdeur voor me was gesloten.
Het was een grote zware deur, met en een sleutelgat en cijfercombinatie slot.
Toen ik zo naar die deur stond te kijken, merkte ik dat ook Face en B.A. naast me kwamen staan.